مُردن ِ تدریجی

شب چو در بستم و مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت ، جوابش کردم

منزل مردم بیگانه چو شد خانه چشم 

آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مُرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم

دل که خونابه غم بود و جگرگوشه درد

بر سر آتش جور تو ، کبابش کردم

دیدی آن تُرک ِ ختا ، دشمن جان بود مرا

گر چه عمری به خطا ، دوست خطابش کردم

زندگی کردن من ، مُردن ِ تدریجی بود

آنچه جان کَند تنم ، عمر حسابش کردم


از : دیوان فرخی یزدی ، به کوشش : حسین مکی ، ( چاپ هفتم : تهران ، انتشارات امیرکبیر ، ١٣۶٣) ، صفحات ١۵۵ و ١۵۶.

/ 0 نظر / 18 بازدید