آینه

نقطه های ضربه پذیر معنوی در دعا کردن

م . پارسا — Sat, 19 May 2012 03:14:07 GMT

نکته دیگر اینکه، آنان [اهل بیت «ع»] در خلال دعاهای مذکور، نقطه‌های ضربه پذیر معنوی را به یاد ما می‌آورند و هشدار می‌دهند که «ممکن است از این نقاط ضربه بخورید و آسیب ببینید».

در همین دعای شریف ابوحمزه، در عبارتی می‌فرماید: «اللهُمّ خُصّنی بِخاصّةِ ذِکرِکَ وَ لا تَجعَل شَیئاً مِمّا اَتَقَرّبُ بِهِ فی آناءِ اللّیلِ وَ اَطرافِ النَّهارِ ریاءً وَ لا سُمعَةً و لا اَشَراً وَ لا بَطَراً»؛ « خداوندا ! کاری کن که کارهای انجام شده از طرف من، ریا و سُمعه نباشد. برای اینکه این و آن ببینند ، نباشد.برای اینکه دهن به دهن بگردد ، و مردم به هم بگویند خبر دارید فلان کس چه کار خوبی کرد و چه عبادات خوبی انجام داد، نباشد. از روی ناز و غرور، نباشد».

آخر بعضی مواقع انسان کارهایی را از روی ناز و غرور انجام می‌دهد و به خود می‌بالد و می‌گوید: « آری! ما بودیم که این کار را انجام دادیم». اینها نباشد.

اینها، آن نقاط ضربه پذیر است. انسان خیلی کارهای خوب انجام می‌دهد ؛ اما با اندکی ریا و سُمعه، آن کارها را « هَباءً مَنثوراً» می‌کند. دود می‌کتد و به هوا می‌فرستد. معصومین «علیهم السلام» توجه می‌دهند و می‌فرمایند: مواظب باشید که این طور نشود! «و اجعلنی لک من الخاشعین تا آخر.

از : آیت الله سید علی خامنه‌ای، دعا، به کوشش علیرضا برازش، ( چاپ هشتم، تهران:دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنه‌ای، پاییز 1390)، صفحات 140 و 141.

بخشی از کتاب کوچه نقاش‌ها

م . پارسا — Fri, 18 May 2012 09:05:55 GMT

آخرین شب ماه رمضان سال 1369 قرار بود در منزل شهید والامقام، متفکر بی نظیر، شهید حسن بهمنی، حلقه بشویم.

صبح آنروز حاج آقا قناعتی پیغام داد که اول بیایید به مراسمی که در قطعه 26 بهشت زهرا برای شهدا گرفته ایم و آخر شب به منزل شهید حسن بهمنی می رویم.

بعدازظهر، فاطمه و حمزه را ترک موتور نشاندم و راهی بهشت زهرا شدیم. نزدیک اذان به بهشت زهرا رسیدیم. سالن زنانه ومردانه از هم جدا بود. روزه مان را با نان و چای افطار کردیم . بعد از افطار برای تجدید وضو از سالن بیرون آمدم. دیدم یک خانم دم شیر آب نشسته. مردد شدم. با خودم گفتم : بروم؟ نروم؟ چطوری بروم؟ بد است این خانم آنجا نشسته.

دست آخر،یک سرفه بلند کردم و یا الله گفتم تا شاید زن متوجه شود. رفتم جلوتر و یکدفعه دیدم فاطمه خانم است.

گفتم: ئه ... چرا اینجا نسته ای؟

گفت: دلم آشوبه.

گفتم: شاید چیز بدی خورده ای؟

گفت: دلم شور می زنه. بیا برگردیم خونه.

تا آنموقع فاطمه را آنقدر پریشان و ناراحت ندیده بودم. گفتم: کجا بریم؟ این همه راه آمده ایم . هنوز مراسم شروع نشده.

گفت: ابوالفضل! بیا بریم. بیا بریم.

اصرار پشت اصرار؛ جوری که من قاتی کردم . عصبانی شدم و گفتم: تو چته امشب؟

سوار موتور شدیم . حمزه را جلوی خودم نشاندم. حمزه همیشه دوست داشت جلو بنشیند و فرمان موتور را بگیرد.

فاطمه توی راه، یکی دو تا تیکه آمد تا مرا از ناراحتی در آورد.

نزدیک ترمینال جنوب رسیدیم. داشتند پل می ساختند. خیابان به هم ریخته بود. ماشینها توی هم بودند و هر کسی از یک وری می رفت. پایه پل را زده بودند؛ اما رویش هنوز مانده بود.

سرعت موتور را کم کردم تا ترافیک و شلم شوربای خیابان را رد کنم. به میله های آهنی که کنار خیابان ریخته بود، رسیدم. سرعتم را پایین آوردم و نرم نرمک از کنارشان رد شدم. درست در همان لحظه ،یک تریلی غرش کنان به ما نزدیک شد و خواست از سمت راستم سبقت بگیرد. هنوز از کنارم کاملا نگذشته بود که چرخ عقبش گرفت به چرخ موتورم و یک آن هدایت موتور از دستم خارج شد. سکندری خوردم. اول پایم را تکیه کردم روی زمین و همه زورم را جمع کردم که نگذارم موتور بیفتد ؛ اما موتور به چپ و راست منحرف شد ودست آخر به طرف چپ محکم خورد زمین و هر سه مان بر زمین افتادیم.

سریع بلند شدم و خودم را جمع و جور کردم . حمزه گریه می کرد. دستش زخم شده بود. کف دست خودم هم زخمی شده بود و خون می آمد. فاطمه هم یک طرف افتاده بود. رفتم بالای سرش. دستم را زیر سرش گذاشتم. سرش شکافته و خون از شکاف سرش جاری بود. چند بار صداش کردم ؛ اما جوابی نداد و فقط با چشمهای نیمه باز نگاهم کرد.

مردم ریختند دورمان. یک پیکان پیش پایمان نگه داشت. فاطمه را بلند کردم و با کمک مردم داخل ماشین گذاشتم. خودم بغل دستش نشستم. حمزه هنوز گریه می کرد. دستی به سرش کشیدم تا تو دلش خالی نشود. وسط راه، برای یک لحظه، فاطمه نیم خیز شد؛ انگار که از خوابی عمیق بیدار شده باشد . گفت : السلام علیک یا فاطمة الزهرا...

خوشحال شدم و فکر کردم خوب شده و به هوش آمده. گفتم:

- ئه ... فاطمه خانوم! خوب شدی؟

باز هیچ جوابی نداد. انگار اصلا مرا نمی دید و صدایم را نمی شنفت. وقتی به بیمارستان کاشانی رسیدیم، خرقه تهی کرده بود.

کوچه نقاش ها : خاطرات سید ابوالفضل کاظمی ، گفت و گو و تدوین : راحله صبوری، ( تهران، چاپ اول: انتشارات سوره مهر، 1389)، صفحات 497 تا 499.

طیب حاج رضایی درباره امام به ساواک چه گفت؟

م . پارسا — Thu, 19 Apr 2012 18:02:11 GMT

محمد آقا [ محمد باقری معروف به محمد عروس ] درباره آنروز [ قیام خرداد 1342 در تهران ] گفت:

- «بعد از اینکه شهربانی و ساواک ریختن و ما رو کت بسته بردن به شهربانی، حاج اسماعیل رضایی، حاج حسین شمشاد، حسین کاردی، عباس کاردی، حاج آقا توسلی، حاج علی نوری، حاج علی حیدری و مرتضی طاری هم قاتی ما بودن و دستگیر شدن. همه آنها، بارفروشهای میدان بودن و به خاطر آقای خمینی ریختن تو خیابون و به نفع او شعار دادند؛ اما سردمدار همه اینها، طیب بود.

چند ساعت بعد از دستگیری ما، طیب حاج رضایی رو کت بسته آوردند و تو بند ما انداختن. وقتی ما رو به زندان باغشاه بردند، طیب هم همراهمون بود. من باهاش کاری نداشتم؛ چون همیشه دور و برش یک مشت چاقوکش بود. خودش هم از بزن بهادرها و لات‌های تهران بود و طرفدار شاه؛ جوری که وقتی فرح پهلوی بچه دار شد و پسر اولش ، رضا پهلوی را به دنیا آورد، طیب کوچه و محل را چراغونی کرد. رو همین حساب، تا طیب را دیدم، محلش نگذاشتم و پشتم را طرفش کردم. دستبند به دستش بود. سلام کرد و گفت: محمد آقا ! ما رفیق نامرد نیستیم.

جوابش را ندادم؛ اما می دونستم که ساواک از علاقه طیب به آقای خمینی سوء استفاده می کند. آنزمان، طیب با شعبان [ شعبان جعفری معروف به شعبان بی مخ ] سرشاخ شده بود . هر دو ، یکه بزن جنوب شهر بودند و حرفشان خریدار داشت. شعبان، ورزشکار بود و طرفدار شاه؛ طیب میدان‌دار و بارفروش و دست و دلباز و خیر و یتیم نواز. در حالی که همیشه شنیده بودیم او طرفدار و فدایی شاهه، یهو ورق برگشت و طیب شد بر ضد شاه. حالا تو دل طیب چه حال و احوال و انقلابی پیدا شده بود، خدا می‌دونه. سران مملکت جلسه گذاشتند که با طیب زد و بند کنند و وادارش کنند که بگه خمینی به من پول داده تا بارفروشها رو تیر کنم .

آنروز در دادگاه، طیب رو به سرهنگ نصیری گفت: حرفهای شما درست؛ اما ما تو قانون مشتی‌گری، با بچه های حضرت زهرا در نمی‌افتیم. من این سید رو نمی شناسم؛ اما با او در نمی افتم.

عاقبت دادگاه شاه به اسماعیل حاج رضایی، طیب حاج رضایی، من و حاج علی نوری حکم اعدام داد و به برادران کاردی و شمشاد و بقیه، ده تا پانزده سال زندان دادند.

بعد از اعلام حکم، ما را به بندهامون منتقل کردند. نصف شب، مأمور شهربانی آمد و زد به در زندان و گفت: محمد باقری! حاج علی نوری! اعلاحضرت با یک درجه تخفیف، عفو ملوکانه به شما داده.

اینها را گفتند تا طیب تو بزنه و از ترس اعدام، حرفش رو پس بگیره و بگه آقای خمینی منو تحریک کرد؛ اما طیب که تو یک سلول دیگه زندانی بود، بلند گفت: این حرفها رو برای ننه‌ات بزن! یک بار گفتم، باز هم می‌گم، من با بچه حضرت زهرا در نمی افتم.

فردا شب، صدایی از سلول طیب آمد. فهمیدم دارن می برندشان برای اعدام. وقتی می‌رفتن، طیب زد به میله سلول من و گفت: محمد آقا! اگه یک روز خمینی رو دیدی، سلام منو بهش برسون و بگو خیلی‌ها شما رو دیدند و خریدند ، ما ندیده شما رو خریدیم.

نیم ساعت بعد، صدای رگبار اومد و معلوم شد که تیربارونشون کردن. طیب، رسم مردانگی رو به جا آورد و عاقبت به خیر شد. هنوز هم حیرون کار طیب هستم.»

محمد آقا هر وقت این قصه را برایم می گفت، به پهنای صورت اشک می ریخت و می گفت: هر وقت یاد آن شب می افتم، قلبم می گیره. خیلی طیب رو اذیت کردن تا از شاه طلب بخشش کنه؛ اما خدا اگر بخواد کسی رو بخره، می خره. اسم طیب و حاج اسماعیل رضایی تا قیامت موندگاره.

بعد از پیروزی انقلاب، محمد آقا با جمعی از مردان انقلابی خدمت امام خمینی رسیدند و با ایشان عکس یادگاری انداختند. وقتی محمد آقا پیام طیب را به امام گفت، امام فرمود: طیب، حُر دیگری بود.

از: کوچه نقاش‌ها، خاطرات سید ابوالفضل کاظمی، گفت و گو و تدوین راحله صبوری، ( چاپ اول، تهران: شرکت انتشارات سوره مهر وابسته به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی - دفتر ادبیات و هنر مقاومت ، 1389 )، صفحات 50 تا 52.

الف لام میم

م . پارسا — Thu, 23 Feb 2012 18:24:37 GMT

الفبای درد از لبم می‌تراود

نه شبنم، که خون از شبم می‌تراود

سه حرف است مضمون سی پاره دل

الف لام میم از لبم می‌تراود

چنان گرم هذیان عشقم که آتش

به جای عرق از تبم می‌تراود

ز دل بر لبم تا دعایی بر آید

اجابت ز هر «یا رب»ََََ م می‌تراود

ز دین ِ ریا بی نیازم، بنازم

به کفری که از مذهبم می‌تراود

از : قیصر امین پور

خطابهای الهی بر اساس سن و سال افراد

م . پارسا — Wed, 18 Jan 2012 17:48:27 GMT

َ قَالَ النَّبِیُ‏:إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى خَلَقَ مَلَکاً یَنْزِلُ فِی کُلِّ لَیْلَةٍ یُنَادِی: یَا أَبْنَاءَ الْعِشْرِینَ! جِدُّوا وَ اجْتَهِدُوا وَ یَا أَبْنَاءَ الثَّلَاثِینَ! لَا تَغُرَّنَّکُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا* وَ یَا أَبْنَاءَ الْأَرْبَعِینَ! مَا ذَا أَعْدَدْتُمْ لِلِقَاءِ رَبِّکُمْ وَ یَا أَبْنَاءَ الْخَمْسِینَ! أَتَاکُمُ النَّذِیرُ وَ یَا أَبْنَاءَ السِّتِّینَ! زَرْعٌ آنَ حَصَادُهُ وَ یَا أَبْنَاءَ السَّبْعِینَ! نُودِیَ لَکُمْ فَأَجِیبُوا وَ یَا أَبْنَاءَ الثَّمَانِینَ! أَتَتْکُمُ السَّاعَةُ وَ أَنْتُمْ غَافِلُونَ. ثُمَّ یَقُولُ لَوْ لَا عِبَادٌ رُکَّعٌ وَ رِجَالٌ خُشَّعٌ وَ صِبْیَانٌ رُضَّعٌ وَ أَنْعَامٌ رُتَّعٌ لَصُبَّ عَلَیْکُمُ الْعَذَابُ صَبّاً.

ترجمه :

پیامبر "ص" فرمود: خداوند تعالی فرشته ای را خلق کرده است که در هر شب ندا می کند : ای بیست ساله ها ! هم تلاش فیزیکی کنید و هم تلاش علمی . ای سی ساله ها ! زندگی دنیا فریبتان ندهد. ای چهل ساله ها ! برای دیدار پروردگارتان چه آماده کرده اید؟ ای پنجاه ساله ها ! هشدار از عذاب به سویتان آمده است (خطر به بالای سرتان رسیده است) . ای شصت ساله ها! شما بمنزله زرعی هستید که زمان درو کردنش فرا رسیده است (زمان مرگتان نزدیک شده ا ست ).ای هفتاد ساله ها ! برای رفتن صدایتان می زنند پس جواب این منادی را بدهید. ای هشتاد ساله ها ! لحظه مرگ فرا رسیده و هنوز غافلید؟

سپس این فرشته ادامه می دهد: اگر بندگان اهل طاعت و عبادت خدا و مردان خاشع و خاضع در برابر پروردگار و کودکان شیرخوار و حیوانات بی گناه نبودند، عذابی بسیار سخت بر شما نازل می شد.

از : مستدرک الوسائل ، جلد دوم ، صفحه 353 و نیز: ارشاد القلوب الی الصواب ، جلد دوم ، صفحه 32.

همین حدیث با کمی تغییر در مستدرک الوسائل، جلد ششم، صفحه 75 به این ترتیب آمده است:

الْحَسَنُ بْنُ أَبِی الْحَسَنِ الدَّیْلَمِیُّ فِی کِتَابِ إِرْشَادِ الْقُلُوبِ، عَنِ النَّبِیِّ "ص" أَنَّهُ قَالَ :خَلَقَ اللَّهُ تَعَالَى مَلَکاً تَحْتَ الْعَرْشِ یُسَبِّحُهُ بِجَمِیعِ اللُّغَاتِ الْمُخْتَلِفَةِ فَإِذَا کَانَ لَیْلَةُ الْجُمُعَةِ أَمَرَهُ أَنْ یَنْزِلَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الدُّنْیَا وَ یَطَّلِعَ إِلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَ یَقُولَ : یَا أَبْنَاءَ الْعِشْرِینَ ! لَا تَغُرَّنَّکُمُ الدُّنْیَا وَ یَا أَبْنَاءَ الثَّلَاثِینَ ! اسْمَعُوا وَ عُوا وَ یَا أَبْنَاءَ الْأَرْبَعِینَ! جِدُّوا وَ اجْتَهِدُوا وَ یَا أَبْنَاءَ الْخَمْسِینَ! لَا عُذْرَ لَکُمْ وَ یَا أَبْنَاءَ السِّتِّینَ! مَا ذَا قَدَّمْتُمْ فِی دُنْیَاکُمْ لآِخِرَتِکُمْ وَ یَا أَبْنَاءَ السَّبْعِینَ! زَرْعٌ قَدْ دَنَا حَصَادُهَا وَ یَا أَبْنَاءَ الثَّمَانِینَ ! أَطِیعُوا اللَّهَ فِی أَرْضِهِ وَ یَا أَبْنَاءَ التِّسْعِینَ !آنَ لَکُمُ الرَّحِیلُ فَتَزَوَّدُوا وَ یَا أَبْنَاءَ الْمِائَةِ ! أَتَتْکُمُ السَّاعَةُ وَ أَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ . ثُمَّ یَقُولُ: لَوْ لَا مَشَایِخُ رُکَّعٌ وَ فِتْیَانٌ خُشَّعٌ وَ صِبْیَانٌ رُضَّعٌ لَصُبَّ عَلَیْکُمُ الْعَذَابُ صَبّاً.

روضه خوانی آیت الله حسن زاده آملی

م . پارسا — Sun, 11 Dec 2011 06:42:59 GMT

عصر روز عاشورای کعبه عاشقی، اباعبدالله‌الحسین«ع» است. حسینی‌‌ها! از حسین نازنین و از پدر حسین بشنوید. این کتاب را که دست گرفته‌اید معروف است به نام صفین نصربن مزاحم و این از علمای صدر اسلام است، در زمان ائمه ما بود و علاوه بر اینکه اینجا نقل می‌کنیم. در جلد نهم بحارالانوار هم مرحوم مجلسی دو تا روایت در این مورد آورد. مرحوم مجلسی که 300 سال پیش و در زمان صفویه بود. ایشان در زمان امام زین‌العابدین بود. فاصله خیلی است. حدود 1000 سال. اقدم از همه و اول کسی است که راجع به جنگ صفین، حرف‌ها را جمع‌آوری کرد و نوشت، به‌طوری که ابن ابی‌الحدید در شرح نهج‌البلاغه امیرالمؤمنین می‌گوید بعد از نصربن مزاحم منبری کوفی، هر کس در باره صفین چیزی نوشت، از آنِ اوست. او در صدر اسلام بود و نزدیک بود و همه را جمع کرد. حرفش، عاشق، عشاق. التفات بفرمایید. از او، حدیث امام باقر دو تا، حرف این است. نصربن مزاحم سه تا حدیث نقل می‌کند. می‌گوید:

وقتی امیرالمؤمنین داشت می‌آمد به سوی صفین، آن آتش فتنه‌ای که معاویه روشن کرد و برافروخت، در مسیرش رسید به سرزمینی. سالار قافله با آن همه سربازان اسلامی با او، اصحاب پیغمبر با او، حالا امام حسن و امام حسین با او هستند، دیدند آقا توقف فرمود در آن بیابان. در راه ناگهان ایستاد. علی است. ایستادنش روی حساب، حرفش روی حساب، اشاراتش روی حساب. اهل حسابند و فرمودند کسی اگر اهل حساب نیست از ما نیست، چون ما اهل حسابیم، مرد حسابیم، آدم حسابیم، چون دار وجود، دار حساب است، گفتند دیدیم: «فَوَجَدْتُهُ یُشِیرُ بِیَدِهِ» حرفش این است. حرفش این است: «فَأَتَیْتُهُ بِکَرْبَلاء: فَوَجَدْتُهُ یُشِیرُ بِیَدِهِ» به کربلا که رسیدیم، «أَتَیْتُهُ بِکَرْبَلاء» یعنی آمدم در حضورش در کربلا. به کربلا که رسیدیم ایستاد و سربازان ایستادند و گردن کشیدند که چیست؟ چرا آقا در بیابان ایستاد؟ دیدیم امیرالمؤمنین است، به گزاف دست دراز نمی‌کند و اشاره نمی‌کند. دیدیم ایستاد و «یَقُولُ هَاهُنَا هَاهُنَا» اینجا! اینجا! اینجا! «فَقَالَ لَهُ رَجُل: وَ مَا ذاکَ یَا أَمِیرالمُؤْمِنِین؟» آقاجان! اینجا اینجا چیست؟ «فَقَالَ: ثَقَل لآل مُحَمَّد (صَلِّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه) یَنْزِلُ هَاهُنَا»، ثقل، متاع سنگین را می‌گویند. فرمود: گنج‌هایی از دودمان پیغمبر در دل این خاک دفن می‌شوند. ثقل، گنج‌هایی به خاک سپرده می‌شوند.

حالا حدیث دیگر. گفتیم آقاجان! چیست اینجا؟ چرا فرمودید اینجا! اینجا! اینجا! چه خبر داری؟ از دل خاک چه می‌خوانی؟ فرمود: «هیهُنا مَناخُ رکابِنا» سوارهایی اینجا پیاده می‌شوند. این سوارها چه اسم و سِمتی دارند؟ چه عنوان و لقبی دارند؟ آقا! بهترین سمت و عنوان را در باره آنها فرمود. فرمود: «مَصَارِع عُشَّاق». اینجاها که نشان دادم خوابگاه عاشقان حضرت، یک دسته از عشاق است. امام حسین بود و گوش می‌کرد. امام حسن بود گوش می‌کرد. «مَصَارِع عُشَّاق». اینجا خوابگاه عاشقان است، عاشقان، عاشقان. برویم از این عاشقان کوی الهی، ببینیم در چه حالند. آقایان! آشیخ جعفر شوشتری «رحمت‌الله‌علیه» در عصر روز عاشورای چنین وقتی بر منبر بود. حرف‌هایش را که گفته، گفت آقایان بوی سوخته دارد به مشامم می‌آید. فرمود کجا آتش گرفته؟ کجا را آتش زدند؟ «آتش به آشیانه مرغی نمی‌زنند/ گیرم که خیمه، خیمه آل عبا نبود» بگذار ببینم چرا گریه می‌کنی؟ چرا اشک می‌ریزی؟ چرا منقلب شدی؟ چون راستی است؟ درستی است؟ طرفداری عدل و داد است؟ برای نجات اجتماع است از چنگ ظلم؟ بله «سال‌ها عشاق، خاکم را زیارتگه کنند/ چون که من روزی طواف کوی جانان کرده‌ام» بمیرم برای کسی که تب می‌کند برای من. چه کار داریم که کی با کی می‌جنگد؟ اما برای آن شهیدی می‌گرییم که برای ما شهید شده، خیر ما را می‌خواست.

آقایان! می‌خواهید سری هم به تاریخ ابوجعفر طبری سنی بزنیم. می‌خواهید به «ارشاد»ِ مرشدالدین ارشاد سر بزنید. هر دو از قدمای علمای ما هستند، این از شیعه، آن از سنی. هر دو هم یکی. حرف این است. حُمَیْد بن مسلم وقایع‌نگار سرزمین کربلاست. گفت ناگهان دیدیم که این مردم درنده،‌ یکبارگی هجوم آوردند. وقتی می‌خواستند غارت کنند، دیدیم لباسی که، متاع و کالایی که، نمی‌توانم تعبیر کنم، رویم نمی‌شود، دیدیم چند نفر بر سر یکی در کشمکش، او از آن طرف می‌کشد، این از این طرف! آی دنیا! دنیا! دنیا! چرا این‌جور می‌کردند؟ سرور من! اینها سجّینی بودند، زندانی بودند، دیوند، دَدند: «هر کس که به کوی عشق محرم نیست/ دیو و دد است و پور آدم نیست» اموال را به غارت بردند و چه‌ها که نکردند: «تو را طاقت نباشد از شنیدن/ شنیدن کی بود مانند دیدن؟»

حالا که تاریخ طبری را دارید، به جلد چهارم، صفحه 245 رجوع کنید. گفت که سه تن یا چهار تن از اصحاب امام بیشتر نمانده‌اند: « دَعا بِسراویل محققة یلمع فیها البصر یمانی محقق ففزره ونکثه لکی لا یسلبه». آمد و فرمود: «خواهر من! آن جامه مرا بیاور». آن جامه، چه جامه‌ای بود؟ جامه‌ای بافت یمن، یمانی. سنگین جامه‌ای که به تعبیر ایشان: «یلمع بالبصر»؛ چشم آدم را خیره می‌کرد و می‌زد. یک چنین جامه‌ نفیس و گرانبهایی. این را بگیرد و بپوشد. دیدند امام دارد با نوک شمشیر چند جای این جامه گرانبها را پاره می‌کند. آقاجان! چرا پاره می‌کنی؟ فرمود: «پاره‌اش می‌کنم تا طمع نکنند و از تن من به در نیاورند». جامه‌ای بر تن نه، مگر پسر سعد ندا در نداد: ... چه کردند؟ معذورم بدارید. این از حسین نازنین.

امام حسین نماز ظهر امروز را خواند و بین نماز ظهر و عصر شهید شد و برنامه‌اش تمام شد و کارش را کرد. نهال را کاشته. حالا باغبان و مواظب و مراقب می‌خواهد. او کارش را کرده، بذر را افشانده، حالا نگهبان می‌خواهد. حالا از صمیم دل ملاحظه بفرمایید. نیست زن مانند زینب. آی از این عقیله بنی‌هاشم، زن؟ شیرزن! دوش به دوش امام قدم برمی‌دارد، راه می‌رود. نهالی که امام کاشته، نهضتی که فرموده، قیامی که کرده، عظمت حسینی را زینب کبرا حفظ کرد. وقتی که داشت از مدینه بیرون می‌آمد، برادرش - ابن حنفیه- گفت: آقا! حالا که دارید خودتان تشریف می‌برید، این یک مشت زن و بچه را با خود نبرید. فرمود برادر من! من باید آنها را ببرم. اگر حسین آنها را نمی‌آورد، او را می‌‌کشتند و به هزاران وصله و پینه و بهانه می‌آوردند و می‌زدند و اصلاً گم می‌کردند حقیقت را. یک وقتی برای گفتن و گریاندن و گریستن است. یک وقت حرف، عنوان دیگر پیدا می‌کند. بنده عرض نمی‌کنم گریستن نه، گریستن حکایت می‌کند از علاقه و عشق مفرط و تام. عرض نمی‌کنم نه، اما از این طرف ببینید نهضت را، از آن طرف ببینید ظلم و ستم را. از این طرف خدا خدا گفتن عاجزانه، خدا خدا گفتن عاشقانه. از آن طرف ببینید درنده خویی را. فرمود من باید اطفال را ببرم. اطفال بسیار در کربلا کشته شدند. چند تن در کربلا کشته شدند. کوچکتر از همه آن شیرخوار بود، عبدالله‌بن حسن بود، قاسم‌بن حسن بود، خلاصه 4 تن از فرزندان امام حسن بودند، دو نفر از فرزندان حضرت زینب بودند. یک نفر عبدالله‌بن مسلم بود که در کربلا شهید شده. دو نفر از فرزندان مسلم بعد از واقعه کربلا به دست حارث شهید شدند. ظلم عجیب است. اگر مورخان سنّی نمی‌نوشتند، به عرض نمی‌رساندم، اما چون گفته‌اند می‌گویم. نه مورخان شیعه، بلکه مورخان سنی گفته‌اند: وقتی خیمه‌ها را آتش زدند، عقیله بنی هاشم رو کرد به امام زین‌العابدین«ع» فرمود: «عَمّتی علیکم بالفِرار» به بچه‌ها بگویید آواره بشوند، فرار کنند، راه بیابان در پیش بگیرند، یکی از لشکریان پسر سعد می‌گوید که من دیدم طفلی، دخترکی از آنِ حسین، دامنش آتش گرفت صدای وامحمدا! بلند می‌کند و می‌دود. گریه صادقانه داشته باش. فردا سر مغازه یادت نرود. فردا به کسب و کار که مشغول شدی یادت نرود. اگر از ظلم بدت می‌آید و برای مظلوم گریه می‌کنی، صادقانه باشد. این مرد گفت دویدم جلو رفتم که آتش دامنش را خاموش کنم، نه اینکه مرا دشمن دید، به خیالش که قصد کشتنش را دارم، از جلو می‌دوید و من می‌دویدم که به او برسم و او می‌دوید که فرار کند. تا به او رسیدم، همین‌که دید به او نزدیک می‌شوم، گفت: «آیا قرآن می‌خوانی؟» گفتم: «آره». گفت: «این آیه را خوانده‌ای که: «فَأَمَّا الْیَتِیمَ فَلَا تَقْهَرْ»[1]؟ رفتم جلو. آتش دامنش را خاموش کردم. فردا شب دوازده، پس‌فردا شب سیزده، پسین فردا شب، ماه می‌شود بدر، تمام می‌شود. آن شب که شب یازدهم است، بیش از نصف ماه، نورانی است. آدم در بیابان می‌تواند به نور ماه راه برود. بیش از نصفش روشن است دیگر. دو شب دیگر بد می‌شود، ماه تمام می‌شود. عصر امروز هنگام غروب، امام زین‌العابدین که سخت بیمار و افتاده بود. عقیله بنی‌هاشم، زینب کبرا، رو کرد به پسر سعد و به او گفت: «یکی از این خیمه‌های ما را به ما برگردانید، بچه‌ها را جمع کنیم». اجمالاً فرمان داد یک خیمه را به ایشان دادند، زیر و رو کردند و یکی از خیمه‌ها را که یک گوشه‌اش آتش گرفته بود، به ایشان برگرداندند و آن را سرِ پا کردند. گوشه و کنار، این طرف و آن طرف بچه‌ها را جمع کردند. دیدند دو تا خردسال را ندارند. فرمود خواهرم ام‌کلثوم! چاره جز این نیست که دست به دست هم بدهیم و راه بیابان در پیش بگیریم و بچه‌ها را پیدا کنیم. شب است و ماه می‌تابد و از آن طرف ساربان آمده به سراغ امام حسین. از آن طرف زینبین به سوی جوجگانشان. چه گذشت بر ایشان؟ آمدند این طرف آن طرف. این خواهر به آن خواهر می‌گوید خواهرجان! گمشده‌هایمان را پیدا کردم. بچه‌ها دوتایی در دامنه بیابان، خسته شده‌اند، به زمین افتاده‌اند، دراز کشیده‌اند، خوابشان برده بود، یکی را من در آغوش گرفتم، یکی را آن.

آقایان! امشب شام غریبان داریم. حرفمان از این شام غریبان چیست؟ می‌گوییم یا اباعبدالله! ما داریم به سراغ آن سه طفل گمشده می‌رویم.

آشتی !

م . پارسا — Sat, 19 Nov 2011 17:46:38 GMT

شکر خدا که اهل جدل، همزبان شدند

با هم به سویِ کعبه عزت، روان شدند

شکر خدا که گردنه گیران ِ محترم

بر گله های بی سر و صاحب، شبان شدند

شکر خدا که کم کمک از یاد می رود

روزی که پشتِ نعشِ برادر، نهان شدند

شکر خدا که مسجد و محراب شهر نیز

یکباره - پوست کنده بگویم- دکان شدند

جمعی، چنان قدیم، هر آن را که سر فراشت

قربانِ مادر و پدر و خاندان شدند

یعنی دوباره دشمن سوگند خورده را

با استخوان ِ سینه خود، نردبان شدند

مانند یک دو خوان دگر، بعدِ گیر و دار

بر خون خویش و نعش ِ پدر، میهمان شدند

هر کس به گونه ای به هدر داد، آنچه داشت

یک عدّه هم که سگ نشدند، استخوان شدند

محمد کاظم کاظمی - 1373

دستور العملی برای ادای دین و رفع گرفتاری مالی

م . پارسا — Wed, 09 Nov 2011 15:53:34 GMT

از حضرت آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی نقل شده است که برای رفع مشکلات مادی این اعمال مناسب است :

الف - چهل روز تمام ، درست بلافاصله بعد از نماز صبح بدون اینکه رویتان را از قبله برگردانید یا کار دیگری کنید و یا با کسی حرف بزنید در همان حالی که نشسته اید 110 بار این ذکر را بگویید:

- اللهمَ اَغنِنی بِحَلالِکَ عَن حَرامِک وَ بِفَضلِکَ عَمَّن سِواک.

ب - توسل به حضرت امام جواد «علیه السلام» به شیوه زیر:

1- دو رکعت نماز به همین نیت در رکعت اول سوره های حمد و قدر و در رکعت دوم سوره های حمد و اخلاص.

2- تسبیحات حضرت فاطمه زهرا "س" درست بعد از این نماز.

3- 1046 مرتبه ذکر « لا حول و لا قوة الا بالله ».

4- صلوات بفرستید.

5- استغفار کنید.

6- باز هم صلوات بفرستید.

7- سپس صیغه نذری را به این ترتیب بخوانید که : خدایا ! اگر بدهی من ادا بشود، یک من ( سه کیلوگرم ) نان و یک کیلوگرم پنیر بدهم به جایی که روضه حضرت جواد « علیه السلام » می خوانند.

8- در آخر باز هم صلوات بر محمد و آل محمد بفرستید.

بیایید فرصت طلبی کنیم !

م . پارسا — Mon, 31 Oct 2011 03:39:26 GMT

دهه اوّل ماه ذی‌حجّه از ایامی است که از نظر ارزشی در روایات ما خیلی بر روی آن تأکید شده و حتی آن را با ماه مبارک رمضان مقایسه کرده‏اند. در یک آیه شریفه آمده است که: «و اذکروا الله فی ایام معدودات» ما در روایات داریم که حضرات معصومین می‌گویند: ایام معدودات، همان دهه اول ماه ذی‌حجّه است. در این ایام زیاد خدا را ذکر کنید! حالا من به بعضی از آن روایات اشاره می‌کنم.

در روایتی دارد: «قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: مَا مِنْ أَیَّامٍ أَزْکَى عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَى وَ لَا أَعْظَمَ أَجْراً مِنْ خَیْرٍ فِی عَشْرِ الْأَضْحَى») وسائل‏الشیعة، ج 14، ص 273(رسول خدا فرمود: هیچ ایامی پاکیزه‌تر و بزرگتر از نظر اجر و پاداش در مورد اعمال، از دهه اضحی نیست؛ دهه اضحی هم همین دهه اول ذی‌حجه است.

«قیل و لا الجهاد فی سبیل الله؟» به حضرت عرض شد که حتی نسبت به جهاد در راه خدا هم این ایّام با فضیلت‏تر است؟ «قال: و لا الجهاد فی سبیل الله الا رجل خرج بنفسه و ماله ثمّ لم یرجع من ذلک بشیء». حضرت فرمودند: ارزش اعمالی که انسان در این دهه انجام می‌دهد از جهاد فی سبیل الله هم بیشتر است؛ مگر این‏که کسی مال، جان و همه چیزش را در جهاد فی سبیل الله ببرد و هیچ چیز را هم برنگرداند؛ یعنی نه مالش بماند و نه جانش... تنها چنین چیزی است که بافضیلت‏تر از این ایّام است. این روایت گویای ارزش این ایام است.

در روایت دیگری از پیغمبر اکرم نقل شده که حضرت فرمودند: «مَا مِنْ أَیَّامٍ الْعَمَلُ الصَّالِحُ فِیهَا أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَیَّامِ الْعَشْر». هیچ روزی نیست که خداوند انجام کار خیر در آن را بیشتر از این ده روز، دوست بدارد.

حالا من می‌خواهم یک تذکر عرض کنم. ما تا کنون بخشی از این دهه را پشت سر گذاشته‌ایم و باید نسبت به باقی‏مانده قدر شناسی کرده و بهره‌گیری کنیم. ما نباید از این امور معنوی و این فرصت‏های روحانی غفلت کنیم!

انسان باید فرصت‌طلب باشد و به تعبیر علی علیه السلام که فرمود: «اغتنموا الفرص»، فرصت‏ها را غنیمت بشمارد. زمانی خواهد آمد که این فرصت‌ها از دست ما رفته‏است و ما حسرت آن را خواهیم خورد. پس در این ایام نسبت به اعمال صالح و آدابی که وارد شده است غفلت نکنیم! به‏خصوص ادعیه وارده که همه‏اش جنبه توحیدی دارد را بخوانیم.

اصلاً از این دعاها فهمیده می‏شود که مسأله توحید در این ایّام محوریّت داشته و باید بگوییم که این دهه، دهه توحید است. راجع به حضرت موسی سلام الله علیه هم آمده است که وعده دیدار او با خداوند، در همین دهه بود، نه ماه رمضان!... اللهم صلّ علی محمد و آل محمد.

از مواعظ حضرت آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی

آسمون آبیه همه جا، اما آسمون اون وقتا آبی تر بود

م . پارسا — Sun, 16 Oct 2011 16:38:41 GMT

شهر، شهر فرنگه، خوب تماشا کن، سیاحت داره، از همه رنگه. شهر، شهر فرنگه، تو دنیا هزار شهر قشنگه. شهرها رو ببین با گنبد و منار. شهر ها رو ببین با برج زنگدار، شهرها رو ببین با مردم مو طلا، شهر ها رو ببین با مردم چشم سیا، که همه یه جور می خندن و همه آسون دل می بندن. و توی همه شهرها هنوز گُل در میاد. هنوز آفتاب هست ، هم بارون ، هم باد. آسمون آبیه همه جا، اما آسمونِ اون وقتا آبی‌تر بود، رو بوما همیشه کفتر بود.

حیاطها باغ بودن، آدمها سر دماغ بودن، بچه ها چاق بودن، جوونا قلچماق بودن، دخترا با حیا بودن، مردما با صفا بودن.

حوضِ پُر آبی بود، مرد ِ میرابی بود، شبا مهتابی بود، روزا آفتابی بود، حالی بود، فالی بود، نونی بود آبی بود. چی بگم؟ نون گندم مال مردم اگه بود، نمی رفت از گلو پایین به خدا. اگرم مشکلی بود، آجیل مشکل گشا حلّش می کرد.

بچه ها بازی می کردن تو کوچه، جُمجُمَک برگِ خزون، حمومک مورچه داره، بازی ِ مرد ِ خدا. کو ؟ کجاست مرد خدا؟!

سلامی بود، علیکی بود، حالِ جواب سلامی بود. اگه سُرخاب سفیداب رو لُپِ دخترا نبود، لپ دخترا مثل گل انار گُلی مُلی بود. سفره ها گر همه هفت رنگ نبود، همه آشپزخونه ها دود می کرد. خروسا خروس بودن، حال ِ آواز داشتن. روغنا روغن بود، گوشتی بود، دنبه ای بود. اِییییی شب جمعه ای بود.

برکت داشت پولا، پول به جون بسته نبود. آدم از دست خودش خسته نبود. نونی بود، پنیری بود، پسته ای بود، قصه ای بود،قصه ای بود، قصه کک به تنور،نوش آفرین، حسین کُرد، قصه حسن کچل.

قصه هر چی شنیدی پاک فراموش بکن، بیا و به قصه حسن کچل گوش بکن: توی یک باغ بزرگ، که همه دور تا دورش گلکاری بود، یک عمارت بودش، تو همه عمارتا این یه عمارت شاهکار معماری بود. دور تا دور عمارت چار تا استخر بزرگ، که توشون لب به لب از ماهی بود. همه روز تنگ غروب، که آب فواره ها وا می شدن، ماهیهای قرمز ِ یک وجبی، به بلندی آب فواره ها می پریدن.

این خونه که توی شهر نگین انگشتر بود، مال شیپورزنِ مردِ بلند اختر بود. آقا شیپورچی توی میدون ِ مشق، همیشه مارش می زد؛ شیپور ِ ایست، خبردار می زد. ولی شبها تو خونه حالی داشت، حالی می کرد، واسه اهل خونه آهنگ حال دار می زد.

عدس پلو، رشته پلو، رِنگ خاله رورو می زد، چونکه زنش بی بی خانوم ، نُه ماهه حامله بود. آقا شیپورچی آرزو می کرد، که زنش پسر بزاد، یه پسر کاکل زری، اما از بخت بَدش، بچه بی کاکل شد، کچل و کوچل و هم کاچل شد؛ سر نگو آینه بگو ! سر، مثال ِ کف ِ دست! واسه درمون یه دونه مو نداشت.جالیزا سبز شدن، بوته شدن، صیفی دادن، اما یک مو رو سر ِ حسن کچل سبز نشد. بابا دقمرگ شد و مُرد.

خونه نون در آر نداشت، خونه مردِ کار نداشت، بی بی هم فکر شوهر تو سر نداشت. گنج قارونم می گن تموم میشه. از تو این باغ بزرگ، یه خونه موند به قد غربیل. قالیا حصیر شدن.

بی بی آشپزی می کرد، بی بی خیاطی می کرد، جارو می کرد، پارو می کرد، واسه خرج خونه ، بند اندازی می کرد. حسنک بازی می کرد ، تاب می خورد. چونکه همبازی نداشت، یه روزی رفت تو کوچه، رفت و برگشت تو خونه، دیگه پا از خونه بیرون نذاشت، مثل اینکه بچه ها حسنی رو هو کرده بودن، یا بهش گفته بودن : کله کدو !

حسنی تو خونه موندگار شدش.

بی بی دید تو خونه موندن واسه مرد کار نمی شه ، فکری کرد ، چاره ای کرد، یه شبی که حسنک خواب بودش، خواب هفت تا پادشا، بی بی جون این کارو کرد ... .

مقدمه فیلم سینمایی موزیکال «حسن کچل» ، ساخته علی حاتمی ، 1349 - متن کامل ترانه اول فیلم را از اینجا دانلود کنید.