آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

سوخته
ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: امیری فیروزکوهی ، سوخته دلی ، زوال

از آن چو شمع سحر ، در زوال خویشتنم

که هم وِبال کسان ، هم وِبال خویشتنم

ز دست غیر چه جای شکایت است مرا

که همچو سایه خود ، پایمال خویشتنم

ز سال و ماه عزیزان ، خبر چه می پرسی ؟

مرا که بی خبر از ماه و سال خویشتنم

چنان گداخت خیالم که غیر اشکی چند

نماند فرق دگر با خیال خویشتنم

بدین فسردگی آغوش ِ گرم ِ گُل چه کنم ؟

برون مباد سر از زیر بال خویشتنم

کمال ِ نقص ِ من این بس که همچو آتش ِ تیز

همیشه در پی نقص ِ کمال ِ خویشتنم

"امیر" ! سوختم از بهر دیگران و نسوخت

چو شمع سوخته جان ، دل به حال خویشتنم

 

   از : مرحوم استاد امیری فیروزکوهی