آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

جمهوری گل محمدی
ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ خرداد ۱۳٩٠  کلمات کلیدی: سلمان هراتی ، شعر درباره امام خمینی ، دری به خانه خورشید ، کاروانهای اعزام به جبهه

به حضرت امام و به پاس سخنانش در روز ولادت ولی مؤمنان

 

 

شگفت انگیزتر از کهکشان

مساحت مبهم پیشانی توست

که در آفرینش خورشید

                   بی نظیر است

و عجیب‌تر از جنگل

انبوه گیسوان تو

که با شتابی بی مانند

                      پرنده می پروراند.

آه بالا بلندا !

اقیانوس روشنایی

فردا کسی راست

         که تو او رایی

با تو جز آفتاب

         دمساز نیست

تو را جز بهار و درخت

                  نمی شکیبند

با تنفس تو می بالند

ای کرامت عام.

در شگفتم

چگونه از حضور تو می نالند

عجبا !

به آتش می کشاند مرا

نا سپاسی شان.

اینان - حنجرۀ دیگران -

با تو نبودند

تو را نشنیدند

تو را نخواندند

از بدو بامداد

که شروع لبخند بودی و آفتاب

با تو چگونه توانند بود

این زمان

که سراسر صبوری می طلبی و التهاب

ای باغ

ای چراغ

چگونه تو را دوست بدارند

بی کمترین نشانی از داغ

مرا جز این نیست

که ظرفیت درد نیست

وگرنه

کدام آفتاب

در یورش طوفانها

                  کاهش یافت ؟

نگاهت می کنم

          از دیروز وسیعتر شده ای

- چشم بدت دور -

آنجا که عطر تو نیست چیست ؟

*

و یک مجله خارجی

از قول یک فیلسوف خوشبخت

که از پنج سالگی تا هنوز "فراک" می بندد

                              نقل کرد:

« انسان حیوان ناطقی است

                     که شراب می خورد

                     و « دانس می رقصد»

امروز

این تازه ترین تعریف انسان است

زمین

در کویرستانی خفته است

و تو تنها چشمه سار روشن این غربت رو به زوالی

تو همان بلالی

که از مأذنۀ این شوره زار

                   بانگ محمدی می افشانی.

باران نثار

همیشه باد بهار

جاده ها

از حضور هموارۀ کاروانیان

                          معطر است

درختان از سلامت سبز برخوردارند

و رودها

          باخروشهای متفاوت خویش

به تنوع این فصل می افزایند

من چگونه به تردید تن دهم

حتی اگر

                        نَفَسهایی مسموم

                        از تشنج پنجره بوَزند

باید بگویم :

         چه بی شرمند

         اینان که مرتبه تو را

                   با عافیت خویش اندازه می گیرند

     

اینجا که من ایستاده ام

بامی از روشنایی است

و رو به روی من خیابانی

            که با کاروانهای «به کربلا می رویم»

                             ادامه می یابد

اینجا بر این بام

دو چشم حسود

در دو طرف من

بر دو لبۀ بام

یکی از کمبود ِ « ولایت » هذیان می گوید

و آن دیگری می گوید:

                 « سواران را چه شد ؟»

و مرا

حکایت مردی به یاد آمد

         که در ازدحام درخت

                   دنبال جنگل می گشت

اینان می خواهند از تماشا بازمان دارند

به جاده ها نگاه می کنیم

حضور این کاروان

       چه شکوهی به خیابان داده است

اینان با رفتاری پرنده وار

و با حرارتی از تنفس سبز

مرا می آموزند

         دست ِ کم درختی باشم

                               در خدمت پرندگان

در نگاهشان

          دگردیسی گل سرخ را می شنوم

و گرایش حاد آفتابگردان را

                   به محمدی شدن

از سبز این درختان ِ خوش‌رفتار

                    می فهمم

بهار از تبار محمد است

و جهان

بتدریج در قلمرو این بهار

                گام می زند

فردا

با یک زلزله صبح می شود

آنگاه پیامبران

         با شاخه ای از گل محمدی

                  به دنیا می گویند

                            صبح بخیر

فردا ما آغاز می شویم

فردا جنگلی از پرنده

آسمانی از درخت

و دریایی از خورشید خواهیم داشت

فردا پایان ِ بدی است

فردا جمهوری گل محمدی است

 

فروردین ۶۵ - تنکابن

سلمان هراتی

 

از : دری به خانه خورشید ، مجموعه شعر ، سلمان هراتی ، ( چاپ اول ، تهران : انتشارات صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران - سروش ، ١٣۶٧ )، صفحات ٢٩ تا ٣٣.