آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

او گمان می کرد اشک چشم اوست !
ساعت ۸:٤٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ اسفند ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: امیر هوشنگ ابتهاج ، ه الف سایه ، غزل معاصر ، گلهای تازه شماره 107

من همان نایم که گر خوش بشنوی

شرح دردم با تو گوید مثنوی

یک نفس دَردم ، هزار آواز بین

روح را شیدایی ِ پرواز بین

با لب دمساز خود ، جفت آمدم

گفتنی ، بشنو که در گفت آمدم

من همان جامم که گفت آن غمگسار

با دل خونین ، لب ِ خندان بیار

من خَمُش کردم خروش چنگ را

گر چه صد زخم است این دلتنگ را

من همان عشقم که در فرهاد بود

او نمی دانست و خود را می ستود

من همی کندم ، نه تیشه ! کوه را

عشق ، شیرین می کند اندوه را

در رخ ِ لیلی نمودم خویش را

سوختم مجنون ِ خام اندیش را

می گِرِستم در دلش با درد دوست

او گمان می کرد اشک ِ چشم ِ اوست!

گر جهان از عشق ، سرگشته است و مست

جان مست عشق ، بر من عاشق است

ناز ، اینجا می نهد روی نیاز

گر دلی داری ، بیا اینجا بباز !


   از : امیر هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه )