آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

من هم می میرم
ساعت ٧:٠٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ، شعر نو ، شعر اجتماعی

من هم می میرم

اما نه مثل غلامعلی

که از درخت به زیر افتاد

                   پس گاوان از گرسنگی ماغ کشیدند

                   و با غیظ ساقه های خشک را جویدند

                   چه کسی برای گاوها علوفه می ریزد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل گل بانو

که سر زایمان مُرد

              پس صغرا مادر ِ برادر ِ کوچکش شد

                    و مدرسه نرفت

                    چه کسی جاجیم می بافد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل حیدر

که از کوه پرت شد

                     پس گرگها جشن گرفتند

و خدیجه ، بقچه های گلدوزی شده را

                            در ته ِ صندوقها پنهان کرد

                            چه کسی اسبهای وحشی را رام می کند ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل فاطمه

            از سرما خوردگی

                      پس مادرش ، کتری ِ پَر ِ سیاوشان را

                                 در رودخانه شست

                      چه کسی گندمها را به خرمن جا می آورد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل غلامحسین

از مارگزیدگی

            پس پدرش به دره ها و رودخانه های بی پُل

                                     نگاه کرد و گریست

                       چه کسی آغل ِ گوسفندان را پاک می کند؟

*

من هم می میرم

اما در خیابانی شلوغ

در برابر ِ بی تفاوتی ِ چشمهای تماشا

زیر چرخهای بیرحم ماشین

ماشین یک پزشک ِ عصبانی

وقتی از بیمارستان ِ دولتی بر می گردد

پس دو روز بعد

در ستون تسلیت روزنامه

زیر یک عکس ِ شش در چهار خواهند نوشت

ای آنکه رفته ای .....

چه کسی سطلهای زباله را پُر می کند ؟

تابستان ۶۵ - تنکابن

از : سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ( چاپ اول : تهران ، انتشارات سروش ،١٣۶٧) ، صفحات١٣ و١۴ .