آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

در انتظار بهار حقیقی
ساعت ٧:٢۱ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ، شعر نو ، شعر انتظار

بگذار

گنجشکهای خُرد

در آفتاب ِ مه آلود

                     بعد از ظهر ِ زمستان

به تعبیر بهار بنشینند

و گُلهای گلخانه

           در حرارت ولرم ِ والُر

                       به پیشواز ِ بهاری مصنوعی بشکفند

سلام بر آنان

                      که در پنهان خویش

بهاری برای شکفتن دارند

و می دانند

هیاهوی گنجشکهای حقیر

                      ربطی با بهار ندارد

                      حتی کنایه وار

بهار غنچۀ سبزی است

                       که مثل لبخند باید

                       بر لب انسان بشکفد

بشقابهای کوچک ِ سبزه

تنها یک "سین"

                       به "سین" های ناقص ِ سفره می افزاید

بهار کی می تواند

                       این همه بی معنی باشد ؟

بهار آن است که خود ببوید

                       نه آنکه تقویم بگوید !

 

از : سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ( چاپ اول : تهران ، انتشارات سروش ،١٣۶٧) ، صفحات٢١ و ٢٢ .

 


من هم می میرم
ساعت ٧:٠٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ، شعر نو ، شعر اجتماعی

من هم می میرم

اما نه مثل غلامعلی

که از درخت به زیر افتاد

                   پس گاوان از گرسنگی ماغ کشیدند

                   و با غیظ ساقه های خشک را جویدند

                   چه کسی برای گاوها علوفه می ریزد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل گل بانو

که سر زایمان مُرد

              پس صغرا مادر ِ برادر ِ کوچکش شد

                    و مدرسه نرفت

                    چه کسی جاجیم می بافد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل حیدر

که از کوه پرت شد

                     پس گرگها جشن گرفتند

و خدیجه ، بقچه های گلدوزی شده را

                            در ته ِ صندوقها پنهان کرد

                            چه کسی اسبهای وحشی را رام می کند ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل فاطمه

            از سرما خوردگی

                      پس مادرش ، کتری ِ پَر ِ سیاوشان را

                                 در رودخانه شست

                      چه کسی گندمها را به خرمن جا می آورد ؟

*

من هم می میرم

اما نه مثل غلامحسین

از مارگزیدگی

            پس پدرش به دره ها و رودخانه های بی پُل

                                     نگاه کرد و گریست

                       چه کسی آغل ِ گوسفندان را پاک می کند؟

*

من هم می میرم

اما در خیابانی شلوغ

در برابر ِ بی تفاوتی ِ چشمهای تماشا

زیر چرخهای بیرحم ماشین

ماشین یک پزشک ِ عصبانی

وقتی از بیمارستان ِ دولتی بر می گردد

پس دو روز بعد

در ستون تسلیت روزنامه

زیر یک عکس ِ شش در چهار خواهند نوشت

ای آنکه رفته ای .....

چه کسی سطلهای زباله را پُر می کند ؟

تابستان ۶۵ - تنکابن

از : سلمان هراتی ، دری به خانه خورشید ( چاپ اول : تهران ، انتشارات سروش ،١٣۶٧) ، صفحات١٣ و١۴ .


باغ ِ باران
ساعت ٦:٤٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: محمد رضا عبدالملکیان ، ریشه در ابر ، شعر نو ، شعر حماسه

و شایسته این نیست

      که باران ببارد

      و در پیشوازش دل ِ من نباشد

و شایسته این نیست

      که در کَرتهای محبت

      دلم را به دامن نریزم

                  دلم را نپاشم

چرا خواب باشم ؟

ببخشای بر من ، اگر بر فراز صنوبر

        تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم

ببخشای بر من ، اگر زخم ِ بال ِ کبوتر

                     به کتفم نرویید

*

چرا خواب باشم ؟

عبور ِ کدامین افق

        - وسعت انتظار مرا مژده آورد ؟

        و هنگامۀ عشق را از دلم من خبر داد ؟

کجا بودم ای عشق ؟

چرا چتر بر سر گرفتم ؟

چرا ریشه های عطشناک ِ احساس ِ خود را

                      به باران نگفتم ؟

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم ؟

*

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من ، اگر ارغوان را نفهمیده چیدم

اگر روی لبخند ِیک بوته

           آتش گشودم

اگر سنگ را دیدم ، اما

        در آیین ِ احساس ِ آواز ِ گنجشک

              نَفَسهای سبزینه را حس نکردم

اگر ماشه را دیدم ، اما

      هراس ِ نگاه ِ نَفَسگیر ِ آهو

                     به چشمم نیامد

*

ببخشای بر من ، که هرگز ندیدم

       نگاه ِ نسیمی مرا بشکفاند

و شعر ِ شگرف ِ شهابی

              به اوجم کشاند

و هرگز نَرَفتم

       که خود را به دریا بگویم

            و از باور ِ ریشه مهربانی برویم

*

کجا بودم ای عشق ؟

چرا روشنی را ندیدم ؟

چرا روشنی بود و من لال بودم ؟

چرا تاول ِ دست ِ یک کودک ِ روستایی

                       دلم را نلرزاند ؟

چرا کوچۀ رنج ِ سرشار ِ یک شهر

             در شعر من بیطرف ماند ؟

چرا شعر من ، بیل بر دوش

        یک صبح ِ میدان

                  و یک انتظار ِ عبث را نفهمید؟

چرا در شب ِ یک حضور و حماسه

      - که مَردی به اندازۀ آسمان گسترش یافت

دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد؟

و چشم ِ زنی را که در حجلۀ هِق هِقی تلخ

                 - جوشید و پیوست با خون ِ خورشید؟

*

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من ، اگر ریشه در خویش بستم

و ماندم

و خود را شکستم

و هرگز نرفتم که در فرصتی خط شکن

                    - باور زندگی را بفهمم

و هرگز نرفتم که یک حجله برپا کنم -

                   - بر سر کوچۀ زندگانی

                   و در قاب خورشید

                         بنشانم عکس دلم را

*

تو را دیدم ای عشق

و دیگر زمین ، آسمانی است

و شایسته این نیست

              که در بُهت ِ بیهودگیها بمانم

*

تو را دیدم ای عشق

و آموختم از تو آغاز ِ خود را

نگاه تو کافی است

من آموختم ریشۀ رویش باغها را

           و باران ِ خورشیدها را

مرداد ۶۵ - کرمان

 

از : محمد رضا عبدالملکیان ، ریشه در ابر ( چاپ اول : تهران ، انتشارات برگ ،١٣۶۶) ، صفحات١۵٠تا١۵۴.

 


مرا می شناسی تو ای عشق !
ساعت ٦:٢۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٤ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: محمد رضا عبدالملکیان ، ریشه در ابر ، شعر نو ، شعر عاشقانه

دل روشنی دارم ای عشق

صدایم کن از هر کجا می توانی

صدا کن مرا از صدفهای ِ سرشار ِ باران

صدا کن مرا از گلوگاه سبز ِ شکفتن

صدایم کن از خلوت ِ خاطرات ِ پرستو

بگو پشت پرواز ِ مرغان ِ عاشق

               چه رازی است ؟

بگو با کدامین نفس

         - می توان تا کبوتر سفر کرد ؟

بگو با کدامین افق

         - می توان تا شقایق خطر کرد ؟

*

مرا می شناسی تو ای عشق

من از آشنایان ِ احساس ِ آبم

و همسایه ام مهربانی است

و طوفان ِ یک گُل

            مرا زیر و رو کرد

*

پُرم از عبور پرستو

              صدای صنوبر

                   سلام سپیدار

پُرم از شکیب و شکوه درختان

و در من طپشهای قلب علف

                   - ریشه دارد

دل من ، گره گیر ِ چشم ِ نجیب ِ گیاه است

صدای نفسهای سبزینه را می شناسم

و نجوای شبنم

              مرا می بَرَد تا افقهای باز بشارت

*

مرا می شناسی تو ای عشق

که در من گره خورده احساس ِ رویش

گره خورده ام من به پَرهای پرواز

گره خورده ام من به معنای فردا

گره خورده ام من به آن راز ِ روشن

                      که می آید از سمت ِ سبز ِ عدالت

*

دل ِ تشنه ای دارم ای عشق

صدایم کن از بارش ِ بید مجنون

صدایم کن از ذهن ِ زاینده ابر

مرا زنده کن در نفسهای بار آور ِ برگ

مرا خنده کن بر لبانی

                      - که شب را نگفتند

مرا آشنا کن به گُلهای شوقی

                 - که این سو شکستند و آنسو شکفتند

*

دل نورسی دارم ای عشق

مرا پُل بزن تا نسیم نوازش

مرا پُل بزن تا تکاپوی خورشید

مرا پُل بزن تا ظهور جوانه

مرا پُل بزن تا سحر -

                - تا سبدهای بار آور ِ باغ

*

دل عاشقی دارم ای عشق

صدایم کن از صبر ِ سجاده شب

صدایم کن از سمت ِ بیداری کوه

صدایم کن از اوج یک شیهه

                 - بر قله صبح

صدایم کن از صبح ِ یک مرد

                  - بر مَرکَب ِ نور

صدایم کن از نور یک فتح

                         - بر شانه شهر

*

تو را می شناسم من ای عشق

شبی عِطر ِ گام ِ تو در کوچه پیچید

من از شعر ، پیراهنی بر تنم بود

به دستم چراغ ِ دلم را گرفتم

و در کوچه عطر ِ عبور ِ تو پُر بود

و در کوچه باران چه یکریز و سرشار

                   گرفتم به سر چتر باران

کسی در نگاهم نفس زد

و سرتاسر شب

               پُر از جست و جوی تو بودم

و سر تا سر ِ روز

            پُر از جست و جوی تو هستم

صدایم کن ای عشق

             صدایم کن از پشت ِ این جست و جوی همیشه

بهار ۶۴ - تهران

از : محمد رضا عبدالملکیان ، ریشه در ابر ( چاپ اول : تهران ، انتشارات برگ ،١٣۶۶) ، صفحات١٢٢تا١٢۶.


عشق و رقص
ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: فخر الدین عراقی ، متن عرفانی ، شبلی ، عشق

عاشق با بود نابود آرمیده بود و در خلوتخانه شهود آسوده . هنوز روی معشوق ندیده که نغمۀ "کُن" ، او را از خواب ِ عدم برانگیخت ، از سماع آن نغمه ، او را وجدی ظاهر گشت ، از آن وجد وجودی یافت ، ذوق آن نغمه در سرش افتاد : عشق شوری در نهاد ما نهاد.

مصراع : والاُذُنُ تَعشِقُ قَبلَ العَینِ اَحیاناً

(گاه گوش پیش از چشم ، عاشق می شود)

عشق مستولی شد ، سکون ظاهر و باطن را به ترانۀ : اِنَّ المُحِب لِمَن یَهواهُ زوار ( عاشق آن را که دوست می دارد ، زیارت می کند)، روان به رقص و حرکت در آورد ، تا ابد الابدین نه آن نغمه منقضی شود و نه آن رقص ، منقرض . چه ، مطلوب نامتناهی است ، اینجا زمزمه عاشق همه این گوید که :

تا چشم باز کردم ، نور رخ تو دیدم

تا گوش بر گشادم ، آواز تو شنیدم

پس عاشق دایم در رقص و حرکت مشغول است ، اگر چه به صورت ، ساکن نماید وَ تَرَی الجِبالَ تحسَبُها جامدةً و هیَ تَمُرُ مَرَّ السَحاب ( کوهها را می نگری که گویی ساکن و بی حرکتند در حالی که درست مانند حرکت ابرها ، در گذرند) ، خود چگونه ساکن تواند بود ؟ که هر ذره از ذرات کاینات را محرک ، اوست . چه ، هر ذره ، کلمه است و هر کلمه را اسمی و هر اسم را زبانی دیگر است و هر زبانی را قولی دیگر و هر قولی را از محب ، سمعی . چون نیک بشوی قایل و سامع را یکی یابی که : السماع طیر یطیر من الحق الی الحق ( سماع پرنده ای است که از سوی حق تعالی به سوی خود ِ حق تعالی پر می کشد) . جنید با شبلی "قدس سرهما" عتاب کرد ، گفت : سِرّی که ما در سردابها پنهان می گفتیم ، تو بر سر منبر آشکارا کردی . شبلی گفت : انا اَقوَلُ و انا اَسمَعُ و هَل فی الدارین غیری؟ ( خود می گویم و خود می شنوم ، آیا در دو جهان جز من هست ؟ کانه قال : الحق یظهر علی لسانی اسراره ، یسمع اسراره منی ، و لا یستفید بها الغیر - شرح ).

مگر چنین می گوید :

رباعی

هر بوی که از مشک و قرنفل شنوی

از دولت آن زلف ِ چو سنبل شنوی

چون ناله بلبل از پی گل شنوی

گل گفته بود ، گر چه ز بلبل شنوی

از : فخر الدین عراقی ، لمعات( چاپ سوم : تهران ، انتشارات مولی ، 1384)  ، لمعه هفدهم  ، صفحات92 و 93.

 


مکاتبه عشقی !
ساعت ٧:٤٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢۳ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: یحیی معاذ رازی ، بایزید بسطامی ، لمعات ، فخرالدین عراقی

یحیی معاذ رازی "رحمت الله علیه" به بایزید نوشت :

مست از می ِ عشق ، آنچنانم که اگر

یک جرعه از این بیش خورم ، نیست شوم

بایزید "قدس سره" در جواب نوشت :

شَرِبتُ الحُبّ کأساً بعدَ کأس

فَما نَفَد الشّراب وَ ما رویت

( شراب ِ عشق را جامی از پی جام دیگر نوشیدم ، پس نه شراب تمام شد و نه من سیراب شدم )

شعر

گر در روزی هزار بارت بینم

در آرزوی بار دگر خواهم بود

از : فخر الدین عراقی ، لمعات ، لمعه شانزدهم ( چاپ سوم : تهران ، انتشارات مولی ، 1384) ، صفحات 89 و 90


گل آقا و تمدن !
ساعت ٦:٥٩ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: طنز ، گل آقا ، کیومرث صابری ، تجدید چاپ

تجدید چاپ !

تصمیم داشتیم "حرف حساب" روز یکشنبه نوزدهم تیرماه 1367 خودمان را ، که مقارن با هشتمین سالگرد کودتای نوژه قلمی کرده بودیم ، در نخستین سالگرد خودش و در آستانه نهمین سالگرد کودتا ، تجدید چاپ کنیم . اما به کله مان زد که این کار را همین امروز بکنیم ! و البته ، اگر نرخ طلا به این گرانی نبود ، جا داشت که آن را با آب طلا می نوشتیم :

"از کشوری که پهلوان اساطیری اش ! "تارزان" ، بنای تاریخی اش ! "امپایر استیت" ، هنر سنتی اش "گاو چرانی" ، مرکز فرهنگی اش ! "هالیوود" ، سوغاتش "ایدز" ، قهرمان ملی اش "رامبو" ، مَردش "مایکل جکسون" ، گاوش "بوفالو" و رئیس جمهورش "ریگان" باشد ، انتظار هر جنایتی داشتن ، کمال عقل است و غیر از این ، نهایت بی عقلی !"

توضیح آنکه آن روز "ریگان" بود و امروز "جرج بوش" ... و فرقی هم نمی کند ... در همه عالم و در همه زمانها ، سگ زرد برادر شغال بوده است !

"گل آقا"

از : روزنامه اطلاعات ، دوشنبه 4/2/1368 ، ستون دو کلمه حرف حساب .


آب و فاضلاب !
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: گل آقا ، دو کلمه حرف حساب ، طنز ، کیومرث صابری

١- استفاده از فاضلاب شهر تهران در آبیای مزارع سبزیکاری شهر ری ، سلامت مصرف کنندگان این سبزیها را تهدید می کند .  مسئولان بهداشت

٢- در عجبم از مردمانی که پیکانشان را با آب لوله کشی می شویند و سبزی خوردن را با فاضلاب آبیاری می کنند!

"گل آقا "

از : روزنامه اطلاعات ،  پنجشنبه٢٣/۴/١٣۶٧ ، ستون "دو کلمه حرف حساب".


بادیه پو
ساعت ۱۱:۳٢ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: امام خمینی ، غزل ، بار یار ، کشته ساقی

اکنون که در ِ میکده بسته است به رویم

بهتر که غم خویش به خمّار بگویم

من کُشته آن ساقی و پیمانه عشقم

من عاشق دلداده آن روی نکویم

پروانه صفت در بر آن شمع بسوزم

مجنونم و در راه جنون ، بادیه پویم

راز دل غمدیده خود را به که گویم

من تشنه جام می از آن کهنه سبویم

بردار کتاب از برم و جام ِ می آور

تا آنچه که در جمع ِ کُتب نیست ، بجویم

از پیچ و خم ِ علم و خرد ، رخت ببندم

تا بار دهد یار ، به پیچ و خم مویم

   از : امام سید روح الله موسوی خمینی


آینه در آینه
ساعت ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: امیر هوشنگ ابتهاج ، ه الف سایه ، آینه در آینه ، غزل

مژده بده ! مژده بده ! یار پسندید مرا

سایه او گشتم و او ، بُرد به خورشید مرا

جان ِ دل و دیده منم ، گریه خندیده منم

یار ِ پسندیده منم ، یار پسندید مرا

کعبه منم ، قبله منم ، سوی من آرید نماز

کان صنم  ِ قبله نما ، خم شد و بوسید مرا

پرتو ِ دیدار ِ خوشش ، تافته در دیده من

آینه در آینه شد : دیدمش و دید مرا

آینه خورشید شود ، پیش ِ رخ روشن او

تاب ِ نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا

گوهر ِ گُم بوده نگر ، تافته بر فرق فلک

گوهری ِ خوب نظر ، آمد و سنجید مرا

نور چو فواره زند ، بوسه بر این باره زند

رشک ِ سلیمان نگر و غیرت جمشید مرا

هر سحر از کاخ کرم ، چون که فرو می نگرم

بانگ لک الحمد رسد ، از مه و ناهید مرا

چون سر زلفش نکشم ، سر ز هوای رخ او

باش که صد صبح دمد ، زین شب ِ امید مرا

پرتو ِ بی پیرهنم ، جان رها کرده تنم

تا نشوم سایه خود ، باز نبینید مرا

آلما آتا - شهریور ١٣۵٢

از : امیر هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه ) ، آینه در آینه ( تهران : نشر چشمه ، چاپ چهارم ،١٣٧١) ، صفحات١٢۵ و١٢۶ . 


خوش باوری !
ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٧ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: فاضل نظری ، شعر ، غزل ، آب طلب نکرده

از باغ می بَرَند چراغانیَت کنند

تا کاج جشنهای ِ زمستانیَت کنند

 پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار

 با این بهانه که بارانیت کنند

یوسف ! به این رها شدن از چاه دل مبند  

 این بار می برند که زندانیت کنند 

 ای گُل ! گمان نکن به شب ِ جشن می روی

شاید به خاک ِ مُرده ای ارزانیَت کنند

یک نقطه بیش فرق بین "رحیم" و "رجیم" نیست

از نقطه ای بترس که شیطانیَت کنند

آب ِ طلب نکرده همیشه مراد نیست

 گاهی بهانه ای است که قربانیَت کنند!

 

   از : فاضل نظری


احوالپرسی !
ساعت ٥:٤٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: شعر نو ، شعر طنز ، قیصر امین پور ، احوال پرسی

گفت : احوالت چطور است ؟

گفتمش : عالی است

عالی مثل حال گُل

حال گُل در چنگ ِ چنگیز ِ مغول !

 

   از : زنده یاد قیصر امین پور


حرف همه را بشنوید !
ساعت ٩:٢٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: آیت الله سید علی خامنه ای ، تذکر رفتاری ، تحمل نظر مخالف ، سعه صدر

حرف ِ هر کسی را ، ولو آن کسی که حرف می زند ، جزو جریان شما و گروه شما و جبهه شما - و هر چه که می خواهید اسمش را بگذارید ،-  نیست ، گوش کنید ؛ اگر دیدید حرف درستی است ، آنوقت "فیتبعون احسنه" . حکمت قرآنی را ملاحظه کنید : " یستمعون القول فیتّبعون احسَنه". باید استماع کرد ، بعد هر چه بهتر است ، انسان قبول کند ؛ ولو آن حرف بهتر ، از زبان کسی در بیاید که انسان او را دوست ندارد ، قبول ندارد . این خیلی حالت خوبی است . اگر این پیش بیاید ، خیلی خوب است ؛ بر خلاف اینکه انسان تا دید این کسی که پا شده ، جزو جناح مخالف است ، جزو گروه منفی است از نظر من ، از همان اول بنا بگذارد که او را رد کند .

این به نظرم خیلی مسئله مهمی است . علمی و استدلالی و فکر شده عمل بشود ، سالم و اخلاقی گفت و گو و مشورت بشود ، از سر لجاج نباشد ، تحمل نظر مخالف وجود داشته باشد .

از : آیت الله سید علی خامنه ای ، در جمع نمایندگان مجلس هشتم ، 3/4/1388.


آنان که غنی ترند ، محتاج ترند
ساعت ٩:۱٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: آیت الله سید علی خامنه ای ، نصیحت اخلاقی ، نیاز معنوی ، جلسات اخلاق

ما از دورانی که در قم بودیم ، یک رفیقی داشتیم که از لحاظ معنوی خیلی من به او دلبستگی داشتم ؛ از جلسات ایشان - جلسات دوستانه دو نفری ، سه نفری که می نشستیم با هم گعده های طلبگی می کردیم - من خیلی بهره می بردم ، از معنویات او ، از خلقیات او ، از گفتارها و رفتارهای معرفتی او .

ایشان را سالها ندیده بودیم ؛ چون رفته بود نجف و ما هم که اینجاها مشغول بودیم ، سرگرم بودیم . بعد از آنکه من رئیس جمهور شده بودم ، ایشان به ایران آمده بود . یک وقت تصادفاً ایشان را دیدم ، گفتم : رفیق ! من الان به تو احتیاجم بیشتر از آن وقت است . من حالا رئیس جمهورم ، آن وقت یک طلبه معمولی بودم .

قرار گذاشتیم که هر هفته ای ، دو هفته ای یک بار بیاید پیش ما ؛ و همین جور هم بود تا از دنیا رفت ؛ رحمت الله علیه .

ما نیاز داریم . هر کدام مسئولیتمان بیشتر است ، نیازمان بیشتر است : " آنان که غنی ترند ، محتاج ترند" به این جلسات اخلاقی ، به این جلسات معنوی .

از : آیت الله سید علی خامنه ای ، دیدار با نمایندگان مجلس هشتم ، 3/4/1388.


پیک سحری
ساعت ٩:٠۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ترانه قدیمی ، کریم فکور ، پروین ، همایون خرم

یک نَفَس ای پیک سحری

بر سر ِ کویش کن گذری

گو : به فغانم ، به فغانم ، به فغانم

*

ای که به عشقت زنده منم

گفتی از عشقت دم نزنم

من نتوانم ، نتوانم ، نتوانم

*

من ، غرق ِ گناهم

تو ، عذر گناهی

روز و شبم را تو چو مِهری ، تو چو ماهی

چون باده به جوشم

در جوش و خروشم

من ، سر ِ زلفت به دو عالَم نفروشم

*

ای که به عشقت زنده منم

گفتی از عشقت دم نزنم

من ، نتوانم نتوانم نتوانم

*

همه شب بر ماه و پروین نگرم

مگر آید رخسارت در نظرم

چه بگویم ؟ به که گویم ؟ چه بگویم زین راز ؟

غمم این بس ، که مرا کَس ، نبُود دمساز

*

یک نفس ای پیک سحری

بر سر کویش کن گذری

گو : به فغانم به فغانم به فغانم

*

ای که به عشقت زنده منم

گفتی از عشقت دم نزنم

من ، نتوانم نتوانم نتوانم

 


نای شکسته
ساعت ٩:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ترانه قدیمی ، نای شکسته ، من یوسف راه توام

دیوانه ز دست ِ ، عشق ِ تو کنونم

آواره چو مجنون ، در دشت جنونم

چون بگذرم از این ره ، با پای شکسته ؟

چون ناله کند این نی ، با نای شکسته ؟

*

دیوانه ز دست ِ ، عشق ِ تو کنونم

آواره چو مجنون ، در دشت جنونم

چون بگذرم از این ره ، با پای شکسته؟

چون ناله کند این نی ، با نای شکسته ؟

*

من یوسف راه ِ توام ، افتاده به چاه ِ توام ، ارزان مفروشم !

پیش ِ تو خموشم اگر ، چون باده کهنه دگر ، افتاده ز جوشم

*

با چهره و دیبای شکسته 

 با قامت و با نای شکسته

بر کوی تو رو کرده ام ای فتنه ، مَرانم !

داری تو اگر حرمت ِ دلهای شکسته

*

چه خواهد شد ، که نوشی می ، ز مینای شکسته ؟

چه خواهد شد ، که نوشی می ، ز مینای شکسته ؟

*

با چهره و دیبای شکسته 

 با قامت و با نای شکسته

بر کوی تو رو کرده ام ای فتنه ، مرانم !

داری تو اگر حرمت دلهای شکسته

*

چه خواهد شد ، که نوشی می ، ز مینای شکسته ؟

چه خواهد شد ، که نوشی می ، ز مینای شکسته ؟

*

من یوسُف ِ راه ِ توام ، افتاده به چاه توام ، ارزان مَفروشم !

پیش تو خموشم اگر ، چون باده کهنه دگر ، افتاده ز جوشم ، افتاده ز جوشم

 


رفتم
ساعت ۸:٥٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ترانه قدیمی ، رفتم ، سفر

رفتم ، رفتم ، رفتم و بار سفر بستم

با تو هستم هر کجا هستم

تا عشق تو جاودان مانَد ترانه من

با یاد تو زنده ام ، عشقت بهانه من

پیدا شو چو ماه ِ نو ، گاهی به خانه من

تا ریزد گُل از رُخَت ، در آشیانه من

*

رفتم و بار سفر بستم

با تو هستم هر کجا هستم

*

آهم را می شنیدی ، به حال زارم می رسیدی

نازت را می خریدم ، تو ناز من را می کشیدی

به خدا که تو از نظرم ، نروی

بروم ز بَرَت ، ز بَرَم نروی

*

رفتم و بار سفر بستم

با تو هستم هر کجا هستم

*

اگر مراد ما سر آید چه شود ؟

شب فراق ما سر آید چه شود ؟

بخدا کَس ، ز حال من خبر نشد

که بجز غم ، نصیبم از سفر نشد

نروی ای نَفَس ز پیش چشم من

که به چشمم بجز تو جلوه گر نشد

*

رفتم و بار سفر بستم

با تو هستم هر کجا هستم

رفتم ، رفتم ، رفتم ، رفتم ، ...


اشک من هویدا شد
ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ترانه قدیمی ، وفا

اشک من هویدا شد ، دیده ام چو دریا شد

در میان اشک من ، سایه تو پیدا شد

موج آتشی از غم ، زان میانه برپا شد

اشک من هویدا شد ، دیده ام چو دریا شد

*

تو برفتی وفا نکرده ، نگهی سوی ما نکرده

نکند ای امید جانم ، که نیایی خدا نکرده

به یاری ِ شکستگان چرا نیایی ؟

چه بی وفا ، چه بی وفا ، چه بی وفایی

به یاری شکستگان چرا نیایی؟

چه بی وفا ، چه بی وفا ، چه بی وفایی

*

اشک من هویدا شد ، دیده ام چو دریا شد

در میان اشک من ، سایه تو پیدا شد

موج آتشی از غم ، زان میانه بر پا شد

*

تو که گفتی اگر به آتشم کِشی ، و گر ز غصه ام کُشی ، تو را رها نمی کنم من !

نکُشته ام تو را ز غم ، نه آتشت به جان زدم ، چه می کِشی ز من تو دامن ؟

*

اشک من هویدا شد ، دیده ام چو دریا شد

در میان اشک من ، سایه تو پیدا شد ...

*

چرا بَرَم نمانده رفتی ؟به سوز غم نشانده رفتی ، به سوز غم نشانده رفتی

*

تو که گفتی اگر به آتشم کشی ، وگر ز غصه ام کُشی ، تو را رها نمی کنم من !

نکُشته ام تو را ز غم ، نه آتشت به جان زدم ، چه می کشی ز من تو دامن ؟

*

اشک من هویدا شد ، دیده ام چو دریا شد

در میان اشک من ، سایه تو پیدا شد

موج آتشی از غم ، زان میانه بر پا شد ...


لب و بوسه
ساعت ۸:۱٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: دیوان کبیر شمس ، جلال الدین محمد مولوی ، بیت ، بوسه و لب

جُرمی ندارم بیش از این ، کز دل هوا دارم تو را

از زعفران روی من ، رو می بگردانی چرا ؟

*

بگرفت دُمّ ِ مار را ، یک خارپشت اندر دهن

سوراخ سوراخ آمد او ، از خود زدن بر خارها !

*

خمُش باش ! خمُش باش ! در این مجمع ِ اوباش

مگو فاش ، مگو فاش ، ز مولی و ز مولا

*

رو تُرُشی چرا مگر  صاف نبُد شراب تو ؟

از پی امتحان بخور ، یک قدح از شراب ما

*

رفتم هنگام خزان ، سوی رَزان ، دست گَزان

نوحه گر ِ هجر ِ تو شد ، هر ورق ِ زرد ، تو را

*

لب را تو به هر بوسه و هر لوث میالا

تا از لب ِ دلدار شود مست و شکر خا

   از : دیوان کبیر شمس - جلال الدین محمد مولوی

 


راجب ! مشکلات جوانان
ساعت ٧:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: طنز ، مشکلات جوانان ، جلال رفیع ، نکته

... ولد چموش عباسقلی خان سابق ! در سمینار خصوصی و اختصاصی خودمان رفته بود پشت تریبون و از خر شیطان پایین نمی آمد و های زر می زد !

... تصمیم داشتیم غائله را ختم کنیم که دیدیم مشار الیه وارد یک نوع بحث کلامی و تاریخی و تفسیری شده ، راجب ِ ( راجع به !) مشکلات جوانان و فساد آنان ! و تعیین مرزها و ممنوعیتها داد سخن می دهد که :

"... آقایان و خانمها ! بزرگان و مسئولان ! ملاحظه بفرمایید . اولاً ، حضرت آدم"ع" علاوه بر آنکه حضرت آدم بود ، بنا به قول مشهور ، پیغمبر هم بود ، معصوم هم بود . ثانیاً دینش و مسائل دینش را که آن موقع مثل حالا این قدر زیاد نبود مستقیماً و مختصر و مفید از خودِ خدا می گرفت . اقوال مختلف و اختلاف نظر هم نبود . شیعه وسنی و ... جناح و خط و تحلیل هم نبود!

ثالثاً خداوند تمام نیازهای مادی و معنوی آدم را رفع کرده ، هم مشکل ازدواج و تأهل را حل کرده بود ، هم مشکل مسکن ( آن هم مسکن ویلایی) را ! هم مشکل اشتغال و اوقات فراغت را ! و هم همه مشکلات را . خیلی هم راحت . بدون دفترچه بسیج ، بدون ستاد توزیع جهیزیه دولتی ، بدون وثیقه ها و اجاره های کمر شکن . بدون تورم و گرانی و استقراض و بازار آزاد و بدون هیچ چی !

رابعاً شیطان هم در آن موقع مبتدی بود و تازه داشت دوره طرح کاد را می گذراند ! مثل حالا تکنولوژی شیطنتش پیشرفت نکرده ، با پنجاه زبان رادیویی و ویدئویی و غربی و شرقی و عربی و عجمی صحبت نمی کرد ... روشن شد ؟ ... با همه اینها خداوند فقط یک ممنوع بیشتر برای ایشان قرار نداده بود و مثل آخر الزمان ، دایره ممنوعات توسعه وتکامل پیدا نکرده بود . مع ذالک ...

... بله ، بقیه اش را خودتان می دانید . اسمش "ترک اولی" بود یا هر چیز دیگر بود ، ما مخالفتی نداریم . ولی هر چه بود منجر شد به تبعید و هبوط و اخراج و بازخرید !...

علی هذا انصاف هم خوب چیزی است . بنده نمی گویم با فساد و گناه و مبارزه نکنیم . غلط می کنم بگویم ! بنده می گویم در قضیه جوانها و نوجوانها و مسائل اجتماعی واخلاقی و امثال آن ، از خدا و پیغمبر جلوتر نزنیم . از قدیم گفته اند به قدری که خرج کرده باشی آش می خوری . و یک سوزن به خودت بزن ، یک جوالدوز به دیگران ! و ..."

دیدیم دارد کار به جاهای باریک و غیر باریک می کشد . دیگر درنگ را جایز ندانسته ، از پشت تریبون چنان با اردنگ زدیم به آن الدنگ که یکراست رفت توی حساب پس انداز جوانان !...

از : جلال رفیع .  ضمیمه روزانه روزنامه اطلاعات (پنجشنبه پنجم دی  ماه 1387) به نقل از : روزنامه کیهان ( چهارم بهمن ماه 1367).

 


قاسم کفتری
ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: خاکستر گلها ، مریم صباغ زاده ایرانی ، سفرنامه ، رمان

محسن می گوید : "قاسم کفتری ِ کودکیهای تو ، همان رسول ِ دیوانه نوجوانی من است که روزهای عاشورا ، شور می گرفت و محله را می گذاشت روی سرش "!

صدای سوت بلبلی ، از خیابان ِ سالیان دور ، تا امروز ، شنیده می شود .

قاسم کفتری ، از زیر پنجره خانه ما می گذرد و آواز می خواند . مادرم پنجره را می بندد و او را لعن و نفرین می کند .

مادرم معتقد است صدای او ، خواب ِ آرام ِ پریان را هم پریشان می کند ، چه رسد به آدمها !

از بس خوب می خواند !

قاسم کفتری از انتهای یک شب تابستانی می گذرد و می خواند :

" از آتش عشق ، هر که افروخته نیست

با او سر سوزنی دلم دوخته نیست

گر سوخته دل نه ای ، زما دور ! که ما

آتش به دلی زنیم کو سوخته نیست "

و من به گُلهای آتش گرفته خاک فکر می کنم . و به خاکستر ِ بر جای مانده از گُلها ؛ به خاکستر ِ گلها !

بخشی از آخرین فصل رمان - سفرنامه "خاکستر گلها" - اثر : مریم صباغ زاده ایرانی - از سازمان  انتشارات علمی - فرهنگی .


گرگ و میش !
ساعت ٧:۱٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: غزل ، امیر علی مصدق ، نظر بازی ، گرگ و میش

چشم خود را نتوان پیش تو درویش کنم

کاین قداست ، ز حد خود نتوان بیش کنم

مشتی از خاک کف پای تو می خواهم ، تا

خاک در کاسه چشمان بد اندیش کنم

سوره چشم تو نازل شده بر سینه من

ای دریغا ! که زبان نیست که معنیش کنم

گرگ در خرقه اگر دعوی درویشی کرد

من دفاعی دگر از طایفه میش کنم

چه کنم ، گر نکنم با تو نظر بازی ها ؟

نتوانم که به خود ترک چنین کیش کنم

   از : امیر علی مصدق


آزمون ده گانه عقل
ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: ویژگی های عاقل ، حدیث ، امام رضا "ع" ، آزمون

عن الرضا "علیه السلام" : لا یتم عقل امرء مسلم ٍ حتی تکونَ فیهِ عشرُ خِصال :

1- الخیرُ مِنهُ مأمول

2- والشّرُ منهُ مأمون

3- یَستکثِرُ قلیل الخیر ِ مِن غَیره

4- و یَستقلُ کثیرُ الخیر ِ مِن نَفسه

5- لا یسام من طلب الحوائج الیه

6- و لا یملُ مِن طلبِ العلم طول دهره

7- الفقر فی الله احبُّ الیه مِن الغنا

8- والذّل فی الله احبُّ الیه من العزِّ فی عَدُوّه

9- والخمول اشهی الیه من الشُهرة

ثُمَ قال َ"علیه السلام" : العاشرة وَ ما العاشرة!

قیل له : ما هِیَ؟

قال "علیه السلام":

10- لا یری احداً الا قال : هُوَ خَیرٌ مِنّی وَ اَتقی.

ترجمه :

امام رضا "علیه السلام" در حدیثی بسیار زیبا ، ده ویژگی زیر را برای عاقل شمرده شدن شخص برشمردند و فرمودند : عقل شخص مسلمان تمام نیست مگر اینکه این ده خصلت را دارا باشد :

1- از او امید خیر باشد ،

2- از بدی او در امان باشند ،

3- خیر اندک دیگری را بسیار شمارد ،

4- خیر بسیار خود را اندک بداند ،

5- هر چه از او حاجت خواهند دلتنگ و ملول نشود ،

6- در تمام عمر از جست و جوی علم و دانش خسته نشود ،

7- فقر در راه خدا در نزدش از توانگری محبوبتر باشد ،

8- خواری در راه خدا در نزدش از عزت با دشمنش محبوبتر باشد ،

9- گمنامی را از شهرت بیشتر دوست داشته باشد .

سپس فرمود : دهمی و چیست دهمی !

گفتند : آن چیست ؟

فرمود : هیچ کس را جز با این نگاه نبیند که او از من بهتر و پرهیزگارتر است .

از : تحف العقول - صفحه 443.


خوشبختی
ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، خوشبختی ، تباهی زندگی ، نکته

خوشبختی ما در سه جمله است :

تجربه از دیروز ، استفاده از امروز و امید به فردا .

ولی ما با سه جمله دیگر زندگیمان را تباه می کنیم :

حسرت ِ دیروز ، اتلاف ِ امروز و ترس از فردا .

 

   از : دکتر علی شریعتی


ملاحظه
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: مراعات ، حدیث ، امام مهدی ، فراموشی

قال حجت بن الحسن "ع": 

اِنّا غَیرُ مُهمِلینَ لِمُراعاتِکُم وَ لا ناسینَ لِذِکرِکُم

ما در ملاحظه حال شما کوتاهی نمی کنیم و شما را از یاد نمی بریم .


نصیحت امام خمینی به بنی صدر و نهضت آزادی درباره جریان نفاق
ساعت ٦:٠٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: امام خمینی ، سید ابوالحسن بنی صدر ، نهضت آزادی ، نصیحت

من حالا باز به این افرادی که خیلی منحرف نیستند ، من به اینها باز نصیحت می کنم که شما بیایید و حسابتان را از این منافقین که قیام بر ضد اسلام کردند حسابتان را جدا کنید ، نه اینکه بگویید که خشونت شما نکنید ، آن وقت به من هم بگویید که شما هم خشونت نکنید ، این معنایش این است که ما و آنها مثل هم هستیم .

آنهایی که [کتاب] "شناخت" شان را گمان ندارم این آقایان ندیده باشند ، اینهایی که کتاب عقایدشان را منتشر کرده اند و این آقایان هم شاید و لابد دیده اند آنها را ، با ما که می دانند که ما لااقل مسلمان هستیم ! مسلمان بدی هستیم ، اینها حسابشان را جدا نمی کنند .

شما دیدید که آقای بنی صدر حسابش را جدا نکرده . خدا می داند که من مکرر به این آقا گفتم که آقا ! اینها تو را تباه می کنند ؛ این گرگهایی که دور تو جمع شده اند و به هیچ چیز عقیده ندارند ، تو را از بین می برند ، گوش نکرد. هی قسم خورد که اینها فداکار هستند ! اینها مردم  ِ کذا هستند ؛ یعنی آنهایی که دور و بر او هستند . خوب من می دانستم که این جور نیستند . یک دسته ای که می روند توی وزارتخانه دزدی می کنند این را تأییدش می کند . خوب معلوم می شود ، دزدی را شما گفتید. این قدر عقلشان ناقص است این را تأیید می کردند .

حالا هم من به این آقایان [ نهضت آزادی ] ی که اهل سِدادند ، اهل صلاحند ، منتها اعوجاج فکری دارند ، [می گویم که ] آمریکا برای شما هیچ فایده ای ندارد ، دیگر گذشت آن وقت . امروز آنی که برای شما ، برای دینتان ، برای دنیاتان فایده دارند این ملتند ، این ملت پابرهنه است . آن ملت سرمایه دار هم به درد شما نمی خورند ، آنها همه برای خودشان می کشند ، شماها را می خواهند آلت دست قرار بدهند . این منافقین هم به درد شما نخواهند خورد ؛ هر روزی که این منافقین قدرت پیدا کنند سر شما را هم می بُرند ؛ برای اینکه شما لا اله الا الله می گویید ، آنها با لا اله الا الله مخالفند ، آنها توحید را توحید طبقاتی می گویند ، آنها معاد را همین جا می دانند ، همین دنیا . آنها غیر از این دنیا چیزی را قائل نیستند ، اما شما قائلید . آن روزی که اینها پیروز بشوند - خدای نخواسته - شما فدای آنها خواهید شد ، شما را پل قرار داده اند برای پیروزی ، وقتی که رفتند این پل را عقب خودشان خراب می کنند ، آنها مزاحم نمی خواهند .

من باز هم عرض می کنم به آقایان که ماه مبارک رمضان است و درهای رحمت خدای تبارک و تعالی به روی همه گناهکاران باز است و شما تا دیر نشده است در این ماه رمضان خودتان را اصلاح کنید . ما همه باید خودمان را اصلاح کنیم ؛ ما هیچ کداممان آدم حسابی نیستیم . پناه به خدا باید ببریم و خودمان را اصلاح کنیم و با این جریانی که خروشان و دریای مواج آدمهای متعهد است ما با آنها خودمان را در همان جریان بگذاریم . جریان مخالف سیل ، انسان را خُرد می کند ، جریان مخالف موجهای شکننده دریا ، انسان را از بین می برد . شما اسلام را کنار نگذاشتید ، لکن آنهایی که به اسلام عقیده ندارند و اشخاصی هستند که قیام بر ضد اسلام کردند و لااقل در خیابانها ریخته اند و آدم کشته اند و شما هم حکم شرعی اش را می دانید و شما هم می دانید که کسی که مسلحانه در خیابان بریزد و مردم را ارعاب کند ، لازم نیست بکشد مردم را ، [ فقط ] ارعاب کند ، اسلام تکلیفش را معین کرده است و شما هم مسئله اش را می دانید . شما همین یک مسئله بگویید ، یک اعلامیه [ بر علیه این اقدام آنها ] بدهید ...

   از : صحیفه امام ، جلد 15 ، صفحات 30 و 31.


فال حافظ
ساعت ٦:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٥ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: حافظ ، فال ، حاج شیخ عباس قمی ، حاج آقا مجتبی تهرانی

 حاج شیخ عباس قمی صاحب مفاتیح الجنان می فرمودند: "من هر وقت در مسئله ای به حافظ رجوع کردم ، همانی آمد که شد ". فقط حواستان باشد در این زمینه بی اوستا نباشید .

   از : آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی


نوش داروی طرح ژنریک
ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۱ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: نوشداری طرح ژنریک ، دکتر سید حسن حسینی ، شعر نو ، شاعران و تاجران

هُبل

شاعری شعری گفت

هُبَلی تازه

به دنیا آمد !

*

امانت

شاعری وارد دانشکده شد

دم ِ در

ذوق خود را به "نگهبانی" داد !

*

فَوَران

شاعری خنجر خورد

شعرش از گُرده

به پیراهن ِ ضارب پاشید !

*

نماز

شاخه ای گُل در دست

شاعری قامت بست

بعد با نام خدا

چند رکعت تَن ِ گُل را بویید

*

نان و پسته

شاعری می لنگید

ناقدی نان می خورد !

تاجری پسته خندان می خورد ؟

*

جست و جو

شاعری شوریده

از خودش بر می گشت

کاغذی در کف داشت

پی یک شاعر دیگر می گشت !

*

جدول

پیش چشم شاعر

جدولی حل می شد

عشق مختل می شد !

*

اشتباه

شاعری قبله نما را گم کرد

سجده بر

مردم کرد !

*

آرامش

شاعری

وام گرفت

شعرش آرام گرفت !

*

سلوک

شاعری رهرو بود

جهت قبله نما را می دید

منکران طعنه تکفیر زدند :

" از چه رو سیر مقامات نکرد !"

*

طریقت نو

زاهدی نو بنیاد

راه و رسم عرفا پیشه گرفت

لنگ مرغی برداشت

و به آهنگ حزین آه کشید :

" مرغ باغ ملکوتم ، نیم از عالم خاک !"

*

عطش و دریا

شاعر تشنه

ز دریا می گفت

اهل بیت سخنش را

به اسارت بردند !

*

تکذیب

شاعری شایعه بود

نقد ، تکذیبش کرد !

*

تاجر و تریبون

شاعری پرپر شد

گُل کرد !

*

مراعات النظیر

تاجری دسته گلی پرپر دید

یاد پروانه کسبش افتاد !

*

سرقت

شاعری

آینه ای را دزدید

روی آیینه مسروقه نوشت :

بیدلی در همه احوال خدا با او بود !

*

عبور

شاعری خون قی کرد

تاجری دید و خیال ِ می کرد

گربه ای

دور لبش را لیسید

عابری راه خودش را طی کرد !

*

طِباق

نرخ غم ارزان شد

از تورم

دل شاعر ترکید !

*

تفأل

تاجری فال گرفت

غزلی لامیه آمد -

تاجر

چیزی از شعر نفهمید اما

چشم مبهوتش را قافیه "مال" گرفت !

*

تقلا

تاجری قصه نویس

کودکان را به تفاهم می خواند

مگسی

روی گل لاله تقلا می کرد !

*

پنبه و مهتاب

در شبی مهتابی

تاجر پنبه به دشنام تنید

در حیاط خلوت

شاعری یک تنه با قبله نما انس گرفت

در شبی مهتابی

شاعری می خندید

سنگ آتش زنه در دستش بود !

*

امضا

تاجری اره برقی آورد 

پای یک منظره را

امضا کرد !

*

براعت استهلال

تاجری مجلس تفسیر گذاشت

ابتدا

فاتحه بر قرآن خواند !

*

رابطه

شاعری ضربت خورد

تاجری شعر شناس

در ته حجره خود

شربت خورد !

*

گِله و صِله

شاعری از غم دوران گِله کرد

تاجری خنجر خواست

و سر حوصله

فکر صله کرد !

*

جایزه

شاعری شعری گفت

صله ای صیقل خورد

گُرده ای جایزه زخم گرفت !

*

ماجرا

تاجری سر می رفت

شاعری حل می شد

ناقدی نیزه به دست

در المپیک غم ، اول می شد !

*

سؤال

- چیست دل در قفس سینه این بلهوسان ؟

شاعری آخر شب

زیر لب زمزمه می کرد و

به یغما می رفت :

کهنه آونگی آویخته از سقف هوا

بین شیطان و خدا

در نوسان !

*

تسلسل

و زمین می گردید

شاعری می پژمرد

عارفی جان می داد

زاهدی غسل جنابت می کرد !

و زمین می گردید...

*

گلچین

شاعری

فاصله گلها را طی می کرد .

با نفس ، رایحه ها را

می چید !

*

دیدن

شاعری در وسط کوچه دل

عشق را

گیج و هراسان می دید

آن طرفتر اما

تاجری - حبه قندی در دست -

از هجوم پشه ها

سان می دید !

*

خود سوزی

شاعری دفتر خود را سوزاند

پای تا سر

بدنش تاول زد !

*

فاتحه

شاعری روی زمین

سیب سرخی را دید .

زیر لب فاتحه ای خواند و گذشت !

*

برکت

شاعری رفت به ده

برکت از گندم آبادی رفت

کدخدا شاعر شد !

*

انحنا

شاعری خَم می شد

منشی ِ قبله عالم

می شد !

*

خاتمه

شاعری در مشعر

عارفی در عرفات

بر گل روی محمد "ص"

صلوات !

   از : زنده یاد دکتر سید حسن حسینی


شرح درد نای
ساعت ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۱ فروردین ۱۳۸٩  کلمات کلیدی: هوشنگ ابتهاج ، ه الف سایه ، مثنوی ، شعر

من همان نایم که گر خوش بشنوی

شرح دردم با تو گوید مثنوی

یک نفس دردم ، هزار آواز بین !

روح را شیدایی پرواز بین

من همان جامم که گفت آن غمگسار

با دل خونین ، لب خندان بیار

من خمش کردم خروش چنگ را

گر چه صد زخم است این دلتنگ را

من همان عشقم که در فرهاد بود

او نمی دانست و خود را می ستود

من همی کندم - نه تیشه ! - کوه را

عشق ، شیرین می کند اندوه را

در رخ لیلی نمودم خویش را

سوختم مجنون خود اندیش را

می گِرِستم در دلش با درد دوست

او گمان می کرد اشک ِ چشم ِ اوست !

   از : امیر هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه )