آینه

دل ، تماشایی ِ مهر است اگر بي كينه است - كه جهان ، آينه در آينه در آیينه است

خط خون
ساعت ۸:۳٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: خط خون ، دکتر سید علی موسوی گرمارودی ، شعر سپید ، امام حسین

درختان را دوست می دارم

که به احترام تو قیام کرده اند

و آب را

              که مَهر ِ مادر ِ توست ،

خون تو شرف را سرخگون کرده است .

شفق ، آینه دار ِ نجابتت ،

و فلق محرابی ،

              که تو در آن

                         نماز صبح شهادت گزارده ای .

*

در فکر آن گودالم

که خون تو را مکیده است

هیچ گودالی چُنین رفیع ندیده بودم

در حضیض هم می توان عزیز بود

                          از گودال بپرس !

*

شمشیری که بر گلوی تو آمد

هر چیز و همه چیز را در کائنات

                         به دو پاره کرد :

هر چه در سوی تو : حسینی شد

                         و دیگر سو : یزیدی.

اینک ماییم و سنگها

              ماییم و آبها

                         درختان ، کوهساران ، جویباران ، بیشه زاران

که برخی یزیدی

                  و گرنه حسینی اند .

خونی که از گلوی تو تراوید

همه چیز و هر چیز را در کائنات ، به دو پاره کرد !

                                                              در رنگ !

اینک هر چیز ، یا سرخ است

                         یا حسینی نیست !

*

آه ، ای مرگ تو معیار !

مرگت چنان زندگی را به سُخره گرفت

و آن را بی قدر کرد

که مُردنی چنان ،

                         غبطۀ بزرگ ِ زندگانی شد !

خونت

               با خونبهایت - حقیقت -

                         در یک طراز ایستاد .

و عزمت ، ضامن ِ دوام ِ جهان شد

                         - که جهان با دروغ می پاشد -

                                 و خون تو امضای "راستی" است ؛

                                          و ستیزه با ناراستی.

*

تو را باید در راستی دید

و در گیاه ،

               هنگامی که می روید

در آب ،

               وقتی می نوشاند

                          در سنگ ،

                                       چون "ایستادگی" است .

در شمشیر،

آنزمان که می شکافد

                           و در شیر ،

                                      که می خروشد ؛

در شفق که گلگون است

در فلق که خندۀ خون است

در خواستن

برخاستن ؛

تو را باید در شقایق دید

                          در گُل بویید.

تو را باید از خورشید خواست

             در سَحَر جُست

                      از شب شکوفاند

                            با بذر پاشاند

                                  با باد پاشید

                                        در خوشه ها چید

تو را باید تنها در خدا دید.

هر کس ، هر گاه ، دست خویش

                از گریبان حقیقت بیرون آورد

                         خون تو از سر انگشتانش تراواست .

ابدیّت ، آیینه ای است

                         پیش روی قامت رسای تو در عزم

آفتاب لایق نیست

               وگرنه می گفتم

                               جرقۀ نگاه توست .

*

تو ، تنهاتر از شجاعت

در گوشۀ روشن وجدان ِ تاریخ

                          ایستاده ای

                                به پاسداری از حقیقت .

و صداقت

                  شیرین ترین لبخند

                                بر لبان ِ ارادۀ توست .

چندان تناوری و بلند

               که به هنگام ِ تماشا

                          کلاه از سر کودک ِ عقل می افتد .

بر تالابی از خون خویش

                          در گذرگه تاریخ ایستاده ای

                                  با جامی از فرهنگ

و بشریّت رهگذار را می آشامانی

                         هر کس را که تشنۀ شهادت است ،

                         هر کس را که تشنۀ حقیقت است .

*

نام تو خواب را بر هم می زند

آب را طوفان می کند .

کلامت قانون است

              خرد در مصاف عزم تو جنون

              تنها واژۀ تو خون است ؛ خون

                          ای خداگون !

مرگ در پنجۀ تو

               زبونتر از مگسی است

               که کودکان به شیطنت در مشت می گیرند.

و یزید ، بهانه ای

دستمال کثیفی

که خلط ستم را در آن تُف کردند

                                            و در زبالۀ تاریخ افکندند.

یزید کلمه نبود

دروغ بود

زالویی درشت

                         که اکسیژن ِ هوا را می مکید .

مُخَنّثی که تهمت ِ مردی بود

بوزینه ای با گناهی درشت :

                               سرقت ِ نام ِ انسان

و سلام بر تو

که مظلومترینی

               نه از آن جهت که عطشانت شهید کردند

               بل از این رو که دشمنت این است .

*

مرگ ِ سُرخت

تنها نه نام یزید را شکست

و کلمۀ ستم را بی سیرت کرد

                          که فوج کلام را نیز در هم می شکند

هیچ کلام بشری نیست

               که در مصاف تو نشکند

                                   ای شیرشکن !

خون تو بر کلمه فزون است

خون تو در بستری از آنسوی کلام

                           فراسوی تاریخ

                                    بیرون از راستای زمان

                                                     می گذرد

خون تو در متن ِ خدا جاری است .

*

یا ذبیح الله !

تو اسماعیل ِ گزیدۀ خدایی

و رؤیای به حقیقت پیوستۀ ابراهیم

کربلا میقات توست

محرم میعاد عشق

و تو نخستین کس

                           که ایام ِ حج را

                                       به چهل روز کشاندی

وَ اَتمَمناها بعَشرٍ *

آه ،

در حسرت فهم این نکته خواهم سوخت

که حج ِ نیمه تمام را

                         در استلام ِ حَجَر وانهادی

                                        و در کربلا

                                             با بوسه بر خنجر تمام کردی.

مرگ تو ،

             مبدأ تاریخ ِ عشق

                         آغاز رنگ سرخ

                                    معیار زندگی است .

*

خط با خون تو آغاز می شود

از آنزمان که تو ایستادی

                              دین راه افتاد

و چون فرو افتادی

                              حق برخاست

تو شکستی

و "راستی" درست شد

و از روانۀ خون تو

                        بنیان ستم سست شد .

در پاییز ِ ** مرگ ِ تو

               بهاری جاودانه زایید

                                 گیاه رویید

                                         درخت بالید

و هیچ شاخه نیست

              که شکوفه ای سرخ ندارد

                     و اگر ندارد

                             شاخه نیست

                                     هیزمی است ناروا بر درخت مانده .

*

تو ، راز ِ مرگ را گشودی

کدام گره ، با ناخن عزم تو وا نشد ؟

شرف ، به دنبال تو

                          لابه کنان می دود

تو ، فراتر از حمیّتی

               نمازی ، نیّتی

                           یگانه ای ، وحدتی

*

آه ای سبز !

            ای سبز ِ سرخ !

ای شریفتر از پاکی

               نجیب تر از هر خاکی

ای شیرین ِ سخت

                  ای سخت شیرین !

                           تو دهان ِ تاریخ را آب انداخته ای !

ای بازوی ِ حدید

               شاهین ِ میزان

                          مفهوم کتاب ، معنای قرآن !

نگاهت سلسلۀ تفاسیر

              گامهایت وزنۀ خاک

                          و پشتوانۀ افلاک

کجای خدا در تو جاری است

                     کز لبانت آیه می تراود ؟

                                 عجبا ! ***

                                 عجبا از تو ، عجبا !

حیرانی ِ مرا با تو پایانی نیست

چگونه با انگشتانه ای

                           از کلمات

                                  اقیانوسی را می توان پیمانه کرد ؟

*

بگذار بگریم

خون تو ، در اشک ِ ما تداوم یافت

و اشک ما ، صیقل گرفت

                  شمشیر شد

                                و در چشمخانۀ ستم نشست

تو قرآن ِ سرخی

"خون آیه" های دلاوریت را

                            بر پوست ِ کشیدۀ صحرا نوشتی

و نوشتارها

                 مزرعه ای شد

                            با خوشه های سرخ

و جهان یک مزرعه شد

                             با خوشه خوشه خون

و هر ساقه :

                دستی و داسی و شمشیری

و ریشۀ ستم را وجین کرد

و اینک

               و هماره

                            مزرعه سرخ است .

*

یا ثارالله !

آن باغ مینوی

                    که تو در صحرای تفته کاشتی

                                          با میوه های سرخ

با نهرهای جاری ِ خوناب

با بوته های سرخ شهادت

و آن سروهای سبز دلاور ،

باغی است که باید با چشم عشق دید

اکبر را 

          صنوبر را

                   بو فضایل را

                                و نخلهای سرخ کامل را .

*

حُر ، شخص نیست ؛

فضیلتی است ،

                  از توشه بار کاروان ِ مهر جدا مانده

                                    آنسوی رود ِ پیوستن

و کلام و نگاه تو

               پلی است

                            که آدمی را به خویش باز می گرداند

و توشه را به کاروان .

و امّا دامنت :

                       جمجمه های عاریه را

                                در حسرت پناه یافتن

                                                مشتعل می کند ؛

از غبطۀ سر ِ گلگون ِ حُر

                                         که بر دامن توست .

*

ای قتیل !

بعد از تو

                 "خوبی" سرخ است

و گریۀ سوک

                  خنجر

و غمت توشۀ سفر

                    به ناکجا آباد

و ردّ خونت ،

                           راهی که راست به خانۀ خدا می رود ...

تو از قبیلۀ خونی

و ما از تبار ِ جنون

خون تو در شن فرو شد

                      و از سنگ جوشید

ای باغ ِ بینش !

ستم ، دشمنی زیباتر از تو ندارد

                            و مظلوم ، یاوری آشناتر از تو .

تو کلاس ِ فشردۀ تاریخی .

کربلای تو ،

                مصاف نیست

منظومۀ بزرگ هستی است ،

                                  طواف است .

*

پایان ِ سخن

             پایان ِ من است

                                   تو انتها نداری ...

تهران - عاشورای 1400

                          1358

سید علی موسوی گرمارودی

از : کتاب خط خون ، دکتر سید علی موسوی گرمارودی ، انتشارات زوّار

و نیز کتاب ِ "دستچین" ، دکتر سید علی موسوی گرمارودی ، انتشارات دفتر نشر فرهنگ اسلامی ، 1368 ، صفحات 197 تا 208.

پانوشتها :

* پس آن را با ده روز تمام کردیم و کامل ساختیم . قرآن کریم ، سورۀ اعراف ، آیۀ 124.

** می گویند شهادت ِ آن سترگ در فصل پاییز رخ داده است .

*** نیز اشاره به آیۀ 9 از سورۀ کهف : اَم حَسِبتَ اَن اَصحابَ الکَهفِ والرّقیمِ کانوا مِن آیاتِنا عَجَبا؟ که آن حضرت آن را بر نیزه ، تلاوت فرمودند.


شریعتی : اگر امام و رهبری نباشد ...
ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۳ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، نماز و شراب ، ولایت ، رهبری

حسین یک درس بزرگتر از شهادتش به ما داده است و آن نیمه تمام گذاشتن حج و به سوی شهادت رفتن است ؛ حجّی که همۀ اسلافش ، اجدادش ، جدش و پدرش برای احیای این سنّت ، جهاد کردند. این حج را می گذارد در وسط و شهادت را انتخاب می کند و به پایان نمی برد تا به همۀ حج گزاران تاریخ ، نماز گزاران تاریخ ، مؤمنان ِ به سنّت ابراهیم بیاموزد که :

اگر امامت نباشد ، اگر رهبری نباشد ، اگر هدف نباشد ، اگر حسین نباشد و اگر یزید باشد ، چرخیدن بر گرد خانۀ خدا با خانۀ بت مساوی است ...

چنانکه حسین ، همان که حج را نیمه تمام گذاشت ، کسانی که در غیبت حسین ، همچنان به طواف ادامه دادند مساوی هستند با کسانی که در همان حال بر گرد کاخ سبز معاویه در طواف بودند . زیرا شهید که حاضر است در همۀ صحنه های حق و باطل ، در همۀ جهادهای میان ظلم و عدل حاضر است ، حضور دارد ، می خواهد با حضور خویش این پیام را به همۀ انسانها بدهد که :

وقتی در صحنه نیستی ، هر کجا که می خواهی باش . وقتی که در صحنۀ حق و باطل نیستی ، وقتی که شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل نیستی ، هر کجا که می خواهی باش : چه به نماز ایستاده باشی ، چه به شراب نشسته باشی هر دو یکی است .

شهادت ، حضور در صحنۀ حق و باطل همیشۀ تاریخ است .

       

و غیبت : آنهایی که حسین را تنها گذاشتند ، همه با هم برابرند . هر سه تیپشان یکی هستند : چه آنهایی که حسین را تنها گذاشتند تا ابزار دست یزید باشند و مزدور او ، و چه آنهایی که در هوای بهشت ، به کنج خلوت عبادت خزیدند و با فراغت و امنیت ، حسین را تنها گذاشتند و از دردسر حق و باطل کنار کشیدند و در گوشه محرابها و زاویۀ خانه ها به عبادت خدا پرداختند ، و چه آنهایی که مرعوب زور شدند و خاموش ماندند. زیرا در آنجا که حسین حضور دارد – و در هر قرنی و عصری حسین حضور دارد ! – هر کس که در صحنه او نیست ، هر کجا که هست ، یکی است ، مؤمن و کافر ، جانی و زاهد ، یکی است .

این است معنی این اصل تشیع ، که قبول هر عملی ، یعنی ارزش هر عملی ، به "امامت"  و به" رهبری" و به" ولایت" بستگی دارد ! و اگر او نباشد ، همه چیز بی  معنی است و می بینیم که هست ."

از : دکتر علی شریعتی ، مجموعۀ آثار ، جلد ١٩ ، حسین وارث آدم ، صفحات ٢٠۴ و ٢٠۵ .


بیانیه تاریخی و صریح امام خمینی
ساعت ۱٢:٤٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: امام سید روح الله موسوی خمینی ، پیام به مراجع و روحانیون ، لیبرالها ، بدهکاری

من امروز بعد از ده سال از پیروزی انقلاب اسلامی همچون گذشته اعتراف می کنم که بعض تصمیمات اول انقلاب در سپردن پستها و امور مهمۀ کشور به گروهی که عقیدۀ‌ خالص و واقعی به اسلام ناب محمدی نداشته اند ، اشتباهی بوده است که تلخی آثار آن براحتی از میان نمی رود . گر چه در آن موقع هم من شخصا مایل به روی کار آمدن آنان نبوده ام ولی با صلاحدید و تایید دوستان قبول نمودم و الان هم سخت معتقدم که آنان به چیزی کمتر از انحراف انقلاب از تمامی اصولش و حرکت به سوی آمریکای جهانخوار قناعت نمی کنند ، در حالی که در کارهای دیگر جز حرف و ادعا هنری ندارند .

امروز هیچ تاسفی نمی خوریم که آنان در کنار ما نیستند ، چرا که از اول هم نبوده اند . انقلاب به هیچ گروهی بدهکاری ندارد و ما هنوز چوب اعتمادهای فراوان خود را به گروهها و لیبرالها می خوریم .

آغوش کشور و انقلاب ، همیشه برای پذیرفتن همۀ کسانی که قصد خدمت و آهنگ مراجعت داشته و دارند گشوده است ولی نه به قیمت طلبکاری آنان از همۀ اصول که چرا "مرگ بر آمریکا" گفتید ! چرا جنگ کردید! چرا نسبت به منافقین و ضد انقلابیون ، حکم ِ خدا را جاری می کنید ؟ چرا شعار نه شرقی و نه غربی داده اید ! چرا لانۀ جاسوسی را اشغال کرده ایم و صدها چرای دیگر .

و نکتۀ مهم در این رابطه اینکه نباید تحت تاثیر ترحمهای بی جا و بی مورد نسبت به دشمنان خدا و مخالفین و متخلفین نظام ، به گونه ای تبلیغ کنیم که احکام خدا و حدود الهی زیر سؤال بروند . من بعضی از این موارد را نه تنها به سود کشور نمی دانم که معتقدم دشمنان از آن بهره می برند .

من به آنهایی که دستشان به رادیو تلویزیون و مطبوعات می رسد و چه بسا حرفهای دیگران را می زنند ، صریحا اعلام می کنم :

تا من هستم نخواهم گذاشت حکومت به دست منافقین بیفتد ، تا من هستم نخواهم گذاشت منافقین ، اسلام ِ مردم بی پناه را از بین ببرند ، تا من هستم از اصول نه شرقی و نه غربی عدول نخواهم کرد ، تا من هستم دست ایادی ِ آمریکا و شوروی را در تمام زمینه ها کوتاه می کنم و اطمینان کامل دارم که تمامی مردم در اصول ، همچون گذشته پشتیبان نظام و انقلاب اسلامی خود هستند.

از : امام سید روح الله موسوی خمینی ، صحیفۀ‌ نور ، جلد ١١ ، صفحات ٩۵ و ٩۶.

( پیام تاریخی به مراجع ، طلاب و روحانیان - ٣ / ١٢ / ١٣۶٧ )


عافیت طلبی
ساعت ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: جلال آل احمد ، نون و القلم ، عافیت طلبی ، نجابت پیرزنانه

حیف ، حیف که این تن بدهکار است . فکر می کردم اگر این تن بدهکار نبود ؛ بدهکار این همه نعماتی که حرام می کند ، چه راحت می شد کنار نشست و تماشاچی بود و خیال بافت و به شعر و عرفان پناه برد . اما حیف که جبران این همه نعمت ، به سکون ممکن نیست ... جبران هر کدام از این نعمات را باید به عمل کرد نه به سکون ؛ سکون و سکوت جبران هیچ چیزی را نمی کند ... نفرت دارم ، بد جوری هم دارم . من نفس نفرتم ، نفس نفی ِ وضع ِ موجودم ، و ناچار بایست نفس قیام هم باشم ... وقتی از جایت تکان نخوردی ، کمترین نتیجه اش این است که نجیب می مانی مثل پیرزنها !

 

از : جلال آل احمد ، نون والقلم


توصیه های مرحوم نخودکی
ساعت ۱٢:٢۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: مرحوم آیت الله نخودکی ، توصیه های اخلاقی ، توصیه های عرفانی ، مراقبت

- فرمودند ١٢ ختم قرآن نذر مؤمنین وادی السلام نجف کن .

- فرموده بودند بگویید : ٢ ختم قرآن ، یکی برای مؤمنین نجف و یکی برای مؤمنین مشهد بخواند .

- چهل روز نمازهایت را اول وقت بخوان .

- در مورد ذکر ، در آغاز چند صلوات فرستاده و دل را حاضر کنید و بعد مشغول ذکر شوید .

- فلانی ! چرا سورۀ طه و یاسین را برای ما نمی خوانی ؟

- برای توفیق تهجد و گشایش در کار : هر صبح از تلاوت قرآن مجید مخصوصا "یس" غفلت منما.

- حرارتی که بر اثر مصاحبت با مردان بد و شرور در مزاج آدمی پدید می آید جز به وسیلۀ سردی و برودت مصاحبت با نیکان و مردم صالح زائل نمی گردد .

- در حرارت مزاج ، خیار بخور .

- بزرگان خیلی بر احتراز از مجالست با منکرین تاکید دارند و گفته اند ضرری که یک وسوسه به وجود می آورد ، در طول سالهای دراز ممکن نیست بتوان آن را رفع کرد .

نکاتی بر گزیده از دو جلد زندگی نامه مرحوم آیت الله نخودکی ( نشان بی نشانها ) که توصیه های اخلاقی و توصیه هایی برای رسیدن به حاجت را در بر داشت .


معنای عشق
ساعت ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، تعریف عشق ، عشق و تنهایی ، الکسیس کارل

عشق چیست ؟ صدها تعریف دربارۀ عشق کرده اند ، و می شود کرد ، اما آنچه به نظر من بهترین و عمیقترین تعریف از عشق است ، این است که " عشق ، زاییدۀ تنهایی است و تنهایی نیز زاییدۀ عشق است ". تنهایی به معنای این نیست که یک فرد ، بی کَس باشد ؛ کسی در پیرامونش نباشد . اگر کسی پیوندی ، کششی ، انتظاری ، و نیاز پیوستگی و اتصالی در درونش نداشته باشد ، نسبت به هر چیزی ، نسبت به هر کسی ، اگر منفرد و تک هم باشد ، تنها نیست.

بر عکس : کسی که نیاز چنین اتصال و پیوست و خویشاوندیی در درونش حس می کند ، و بعد احساس می کند که از او جدا افتاده ، بریده شده و تنها مانده است ، در انبوه ِ جمعیت نیز تنهاست .

چنین روحی که ممکن است در آتش یک عشق زمینی ، و یا در آتش یک عشق ماورایی بسوزد و بگدازد ، پرستش را و در عالیترین شکلش ، نوعی از دعا و یا نیایش را به وجود می آورد که به قول [ الکسیس ] کارل : " نیایشی است که زاییدۀ عشق است ".

از : دکتر علی شریعتی ، مجموعۀ آثار ٨ ، نیایش ، صفحۀ ١٣٣.


عشق و دوست داشتن
ساعت ۱٢:۱٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، عشق ، نیایش ، دوست داشتن

خدایا ! به هر که دوست می داری ، بیاموز که :

عشق ، از زندگی کردن بهتر است .

و به هر که دوست تر می داری ، بچشان که :

دوست داشتن از عشق ، برتر است !

از : دکتر علی شریعتی ، مجموعه آثار ٨ ، نیایش ، صفحۀ ١٠٢


آفتاب
ساعت ۱٢:۱٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: مصلح الدین سعدی شیرازی ، غزل ، انتظار ، آفتاب

سر ِ آن ندارد امشب ، که بر آید آفتابی ؟

چه خیالها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

به چه دیر ماندی ای صبح ؟ که جان من بر آمد

بزه کردی و نکردند مؤذنان نوایی

نفس خروس بگرفت که نوبتی بخواند

همه بلبلان بمُردند و نماند جز غُرابی

نفحات صبح دانی ، ز چه روی دوست دارم ؟

که به روی دوست ماند ، که بر افکند نقابی

سرم از خدای خواهد که به پایش اندر افتد

که در آب مُرده بهتر ، که در آرزوی آبی !

 

   از : شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی


فرصت پرواز
ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: امیر علی مصدق ، فرصت پرواز ، رباعی ، انتظار

کاش کاشانۀ ما از تو منوّر می شد

یا که دیدار تو یک بار میسّر می شد

کاش می آمدی و بال و پرم می دادی

آسمان فرصت پرواز کبوتر می شد

 

   از : امیر علی مصدق


رقص نگاه
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: ترانه قدیمی ، تصنیف ، رقص نگاه

امشب به بیداری نشسته ، چشمان خواب آلود من

این چشم خواب آلوده امشب ، دارد ز بیداری سخن

نقش رخ زیبای تو ، بینم ز پیدا و نهان

در این دل و در پردۀ ، ابر سپید آسمان

رقص نگاهم ، دارد تماشا ، در ساحل دریای شب

                                        در ساحل دریای شب

ای موج شادی ! من تو را ، جویم در این دنیای شب

نالد ز مهرت عاشقانه ، جور زمان سازد بهانه

از آتش عشق تو نالد ، وز شوق تو خواند ترانه

این شعلۀ غم ، این عشق سرکش

سوزد ز بند ِ ، جانم در آتش

کز دیدۀ بد ، دورت بدارد

عاشق در این ره ، جان می سپارد

...

نقشت نشسته ، در دیدۀ بی خواب من

بر موج مویت ، رقصد دل بی تاب من

نقش رخ زیبای تو ، بینم ز پیدا و نهان

در این دل و در پردۀ ، ابر سپید آسمان


فریب
ساعت ۱۱:٥٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: غبار ، فریب ، امیر هوشنگ ابتهاج ، ه الف سایه

زین بیابان گذری نیست سواران را لیک

دل ما خوش به فریبی است ؛ غبارا ، تو بمان !

از : امیر هوشنگ ابتهاج ( ه . الف . سایه)


تکرار
ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: تکرار ، دقت ، شعر ، دیگر

می رسی بر سر من ، از سر یک بام دگر

تا بسازی ز دلم ، باز یکی خام دگر

آنکه آواره تر از او نشود یافت ، منم

اینچنین کس نرود از پی یک نام دگر

ساعت ٢٠/١٩ - دوم مرداد ١٣٨۵


تا به تن جونه
ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: حسن کچل ، علی حاتمی ، ترانه فیلم ، چهل گیس

چهل گیس :

تا به تن جونه / غم فراوونه / وه که زندگی / مثل زندونه / روز من شبه / شب من غرق ماتمه / اشک چشم من / به رخ لاله شبنمه / هر چی ماتمه تو دله / غم یه عالمه/ همدمم غمه / به خدا ، غم یه عالمه .

بس که خون دل / خوردم ای خدا / زار و خسته ام / مُردم ای خدا / بندی ِ زندونم / خسته و دلخونم / خون شده چشمونم / ای خدا خدا .

من که نمی دونم / کی می شه درمونم / غم می ره از جونم / ای خدا خدا .

رهگذر :

نگو که دلم آب شد / خون شد و بی تاب شد / نگو از دل که دیگه خون تو چشام پیدا می شه / دست دل رو می شه و پیش همه رسوا می شه / ما رو تنها می ذاره دنبال اون چشما می ره / آدمم دنبال دل / آوارۀ صحرا می شه .

نگو از دل که همیشه پی این و اونه / روزگار ما رو خون کرد دل خودش هم خونه / دیگه آباد نمی شه این دلی که ویرونه / کاکر این دل دیگه از حوصله ام بیرونه / بذارین این دلو سالم به ولایت ببریم .

صدا :

هوار هوار رفتم / مثل غبار رفتم / جدا شدم ز شاخه / فصل بهار رفتم .

خونه مون لونه ای تو دنیا بود / به خدا این دلمون دریا بود / دست و دلباز بودیم پیش همه / سرمون پیش همه بالا بود .

هوار هوار رفتم / مثل غبار رفتم / جدا شدم ز شاخه / فصل بهار رفتم .

پولمون از پارو بالا نمی رفت / دستمون تو قاب حلوا نمی رفت / همه نارو می زدن به همدیگه / فکر ما پشت این حرفها نمی رفت .

هوار هوار رفتم / مثل غبار رفتم / جدا شدم ز شاخه / فصل بهار رفتم .

وقتی که مرگ از راه بیاد / هر جا بری / مثل سایه پشتته پشتته / فرار کنی / قایم بشی / هر جا بری / بازم توی مشتته / مشتته .

هوار هوار رفتم / مثل غبار رفتم / جدا شدم ز شاخه / فصل بهار رفتم .

بخشهایی از ترانه های فیلم " حسن کچل " ، اثر : علی حاتمی


گل همیشه بهار
ساعت ۱۱:۳۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: گل همیشه بهار ، انتظار ، شعر کودکان ، گروه آرین

دونه دونه دونه دونه دونه دونه

دونه های برف ، روی گونه هات ، لونه می کنن دوباره

باز زمستونه و دل نگرونه ، طاقت دوریتو نداره

ابرای سیا بین خونه ها ، دیوار سفید می ذارن

از دل تنگم و گل قشنگم ، انگاری خبر ندارن

برفا رو آب کن بیا ! سرما رو خواب کن بیا !

دیوار انتظارو ، بزن خراب کن بیا !

خودت خبر نداری : ماه ِ شبای تاری

تو صد تا فصل سرما ، گل همیشه بهاری

...

خورشید ِ عشق ما تو آسمون می تابه

دیو سفید ، عاقبتش چشمۀ آبه

فصل قشنگ قصه مون تو سبزه زاره

اونجا که هر عاشقی مهمون بهاره

...

بیا همدم این قلب دیوونه من باش

بیا قشنگترین گل ، تو گلخونه من باش

بیا که قصر عشقو تو آسمون بسازیم

بیا که با وفامون ، دلامونو ببازیم

...

برفا رو آب کن بیا ! سر ما رو خواب کن بیا !

دیوار انتظارو ، بزن خراب کن بیا !

خودت خبر نداری ، ماه ِ شبای تاری

تو صد تا فصل سرما ، گل همیشه بهاری

گل همیشه بهاری

گل همیشه بهاری

گل ِ .......... همیشه بهاری


جست و جو
ساعت ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: غزل ، امام زمان ، یوسفعلی میر شکاک ، موعود

تنها گواه پرسه ام در جست و جوی آخرین موعود

از کوچۀ آیینه تا بن بست حیرت ، سایۀ من بود

آری تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو

اما زمین - پژواک ِ سرد ِ آسمان - بر من دری نگشود

شبگیر تا شبگیر بر نطع نمک از جادۀ زنجیر

بر گُرده ، بار ِ درد می بردی مرا ، ای زخم بی بهبود !

اکنون مرا بیهوده وا مگذار و بی فردا به شب مسپار

مپسند ای یار از خدایم نا امید ، از خاک نا خشنود

موعود ِ فردای مرا با خود کجا بردی که با فریاد

مرگم درودی می فرستد ، زندگی می گویدم : بدرود !

ننگ ِ نشستن را چه باید نام کرد اینجا که خاکستر

خورشید عنوان می کند خود را بجز فردای وهم آلود ؟

   از : یوسفعلی میر شکاک


تولد
ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: تولد ، شعبان ، اذان ، طلوع

صبح ِ زود

                          - زود ِ زود -

آن دم که آسمان

هنوز چادر نماز سفید خال خالی اش را

                          سر نکرده بود

اذان گفتند !

...

خورشید ِ آن روز

چه زود طلوع کرده بود !

شعبان ١۴٢٧


وصیتنامه
ساعت ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: قیصر امین پور ، وصیتنامه ، لبخند به مرگ ، خنده

گفتم که چرا دشمنت افکند به مرگ ؟

گفتا که چو دوست بود خرسند به مرگ

گفتم که : وصیتی نداری ؟ خندید .

یعنی که همین بس است ؛ لبخند به مرگ !

 

   از : قیصر امین پور


استثنا و قاعده
ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: گل ، بهار ، استثنا ، قاعده

آنکه می گفت به یک گل نشود فصل بهار

چه خبر داشت که همچون تو گُلی می آید !


نکته امنیتی !
ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: ضرب المثل ، بوکس ، رجز ، نکته

هرگز در رینگ بوکس ، برای حریفی که زمین خورده ، رَجَز نخوان

برای اینکه بلند می شود و دندانهایت را خرد می کند !

   یک ضرب المثل آمریکایی


می آیم
ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: می آیم ، صبر ، انتظار ، شرط ظهور

صبر کن چشم دلت نیل شود ؛ می آیم

شعر من حضرت هابیل شود ؛ می آیم

سرزمین دلتان بُتکده شد ، پس حالا

آسمان غرق ابابیل شود ؛ می آیم

قول دادم که بیایم ، به خدا حرفی نیست

دل به آیینه که تبدیل شود ؛ می آیم


پاسخ
ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: زلف ، گرو ، دل ، پاسخ

گفتم که دلم هست به پیش تو گرو

دل باز ده ! آغاز مکن قصۀ نو

افشاند هزار دل ز هر حلقۀ زلف

گفتا که دلت بجوی و بردار و برو !


دم صبح
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دم صبح ، حکیم عمر خیام ، رباعی ، خیزش

خیزیم و دمی زنیم پیش از دم ِ صبح

کاین صبح بسی دمد که ما دم نزنیم

 

   از : حکیم عمر خیام


رمق
ساعت ۱٠:۳٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: رباعی ، حکیم عمر خیام ، رمق ، سعی ساقی

از من رمقی به سعی ساقی مانده است

وز صحبت ِ خلق ، بی وفایی مانده است

از بادۀ دوشین ، قدحی بیش نماند

از عمر ندانم که چه باقی مانده است

 

 

   از : حکیم عمر خیام


بهترین شهر
ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: بهترین شهرها ، مثنوی معنوی ، جلال الدین محمد مولوی ، دلبر

گفت معشوقی به عاشق کای فتی !

تو به غربت دیده ای بس شهرها

پس کدامین شهر زآنها خوشتر است ؟

گفت : آن شهری که در وی دلبر است !

هر کجا که یوسفی باشد چو ماه

جنت است ار چه که باشد قعر چاه

 

   از : مثنوی معنوی - جلال الدین محمد مولوی


شرط
ساعت ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: گراهام گرین ، آمریکایی آرام ، شرط انسان بودن ، نکته

گاهی برای انسان بودن

باید طرف ِ کسی را بگیرید .

   از : گراهام گرین - آمریکایی آرام


خنده
ساعت ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: فاطمه میم ، خنده ، بهار ، گنجشکها

ثانیه ها می گذرد

به سرعت حرکت بذرها در باد

و تاپ تاپ قلب گنجشکهای

روی سیم برق خیابان

...

دوست دارم بانوی بهار بخندد

از صمیم قلب بخندد

تا من هم بخندم ...

   از : فاطمه میم - اسفند ٨۶


شب یلدا
ساعت ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: شب یلدا ، انتظار ، پیامک ، امام مهدی

یک ثانیه از عمر همین یک شب یلدا

باعث شده تا صبح ، به یُمنش بنشینیم

ده قرن ز عمر پسر فاطمه طی شد

یک شب نشد از هجر قیامش بنشینیم !


زمان شناسی
ساعت ۱٠:٢٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: ضرب المثل ، روزنامه نگاری ، زمان شناسی ، نکته

با روزنامه نگاری می شود به همه جا رسید

به شرط آنکه بموقع رهایش کنی !

   ضرب المثل انگلیسی


سه حرف ساده
ساعت ۱٠:۱٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: عشق ، عین شین قاف ، قیصر امین پور ، دل

از تمام رمز و رازهای عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ِ ساده میان تهی:

عین و شین و قاف

من ،

چیز دیگری سرم نمی شود

راستی !

من سرم نمی شود ولی

دلم که می شود !

 

   از : قیصر امین پور


میراث عشق
ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: میراث عشق ، نزار قبانی ، چشمانت ، نکته

عَیناک آخِرُ ما تَبقی مِن تُراث العشق !

 

   از : نزار قبّانی


وقت
ساعت ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: نکته ، حکمت ، وقت ، تاریکی

فقط وقتی هوا خیلی تاریک است

می توانی ستاره ها را ببینی


صیاد
ساعت ٩:٥٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: صیاد ، ترانه ، علیرضا افتخاری ، مهدی عابدینی

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم

ای طُرفه نگارم

از دوری صیاد ، دگر تاب ندارم

رفته است قرارم

چون آهوی گمگشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگیرم - نگرانم

از ناوک مژگان چو دو صد تیر بر آری

بر دل بنشانی

چون پرتو خورشید اگر رو بکشانی

وای از شب تارم

در بند ِ گرفتار بر آن سلسله مویم

از دیده ره کوی تو با اشک بشویم

با حال نزارم - با حال نزارم

برخیز که داد از من بیچاره سِتانی

بنشین که شرر بر دل تنگم ، بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن باز گشایی

خوش جلوه نمایی

ای بُرده امان از دل عشاق ! کجایی ؟

تا سجده گزارم - تا سجده گزارم

گر بوی تو را باد به منزل برساند

جانم به لب آرد

ور نه ز  وجودم اثری هیچ  نماند

جز گرد و غبارم

جز گرد و غبارم

 

   از : مهدی عابدینی


موضوع بحث ذهن ها
ساعت ٩:٥۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: ذهن ، بحث ، روبرت کوئی لن ، نکته

ذهن های بزرگ راجع به ایده ها و نظریات بحث می کنند

ذهن های متوسط راجع به اتفاقات و حوادث

و

ذهن های کوچک راجع به مردم !

 

   از : روبرت کوئی لن


جواب مسئله
ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٩ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: فاضل نظری ، غزل ، جواب مسئله ، سکوت

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه ! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد -

بال وقتی قفس ِ پر زدن ِ چلچله هاست ؟

بی تو هر لحظه مرا بیم ِ فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئلۀ دوری و عشق

و سکوت تو جواب همۀ مسئله هاست

 

   از : فاضل نظری


کوچه زخم
ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محمد علی معلم ، غزل ، کوچه زخم

هر که از صحبت ارباب ملامت گذرد

گر نه رندی کند عمرش به ندامت گذرد

هرگز از رحمت دریا نبرد محرومی

چون سحاب کرم آن کو به کرامت گذرد

هر که یعقوب صفت داغ عزیزان طلبد

یوسفش بَرده وش از مصر غرامت گذرد

سرو ِ مصرع شود از طبع پریشان ، موزون

به خیالم چو شبی آن قد و قامت گذرد

از سر کوی تو کش ترک سلامت شرط است

غالب این است که زاهد به سلامت گذرد

کوچۀ زخم جگر را نمک آبی زده ایم

بو که پیکان تو اینجا به اقامت گذرد

فرصتی بود و غنیمت نشمردی . سهل است

که تو را عمر ، معلم ! به ندامت گذرد

از : محمد علی معلم


مثنوی نگاه
ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محبوبه بزم آرا ، مثنوی نگاه ، غزل ، باران غربت

غربت بعد از تو را با آسمان سر می کنم

چشمهایم را به دنبالت کبوتر می کنم

باز طوفانی است حال و روز دریای دلت

بیقرار رفتنی ای یار ! باور می کنم

تازه می فهمم که عشقت را دل من کوچک است

حجم قلبم را که با عشقت برابر می کنم

غرق در شور سرودن می شود احساس من !

مثنویهای نگاهت را که از بر می کنم

نیستی تا با حضورت لحظه ها آبی شود

وقتی از باران غربت ، گونه را تر می کنم

   از : محبوبۀ بزم آرا


حلالیت
ساعت ۱٢:٥٩ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محبوبه بزم آرا ، غزل ، حلالیت ، بال

گفتی حلالم کن ؛ حلالت کردم و رفتی

مشتی تغزل نذر بالت کردم و رفتی

ماندن و پوسیدن ، تمام درد تو این بود

پرواز را تعبیر فالت کردم و رفتی

در بند بغضی تلخ ، راکد بود چشمانت

با گریه های شب ، زلالت کردم و رفتی

از روز اول در نگاهت شور رفتن بود

دیگر نگو آشفته حالت کردم و رفتی !

 

 

   از : محبوبۀ بزم آرا


خاکستر
ساعت ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: خاکستر ، حکیم صفای اصفهانی ، غزل ، غارتگر

دل بردی از من به یغما ، ای تُرک ِ غارتگر من

دیدی چه آوردی ای دوست ، از دست دل بر سر من

عشق تو در دل نهان شد ، دل زار و تن ناتوان شد

رفتی چو تیر و کمان شد ، از بار غم پیکر من

می سوزم از اشتیاقت ، در آتشم از فراقت

کانون من سینه من ، سودای من آذر من

بار غم عشق او را ، گردون نیارد تحمل

چون می تواند کشیدن ، این پیکر لاغر من ؟

اول دلم را صفا داد ، آیینه ام را جلا داد

آخر به باد فنا داد ، عشق تو خاکستر من

   از : حکیم صفای اصفهانی


خونبها !
ساعت ۱٠:٥٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محمد علی معلم ، خونبها ، بوسه ، مصر دل

جانا ! ز ناز نقشت ، در سینه جا گرفته

در بازی ِ محبت ، نقش شما گرفته

از ما ربوده راحت ، حُسنت به یُمن خوبی

این پادشاه را بین ، باج از گدا گرفته

پندم مده چه حاصل ، خار نصیحت ای دل

در دشت عشق صد جا ، دامان ما گرفته

خوارم مَبین که چون گل ، در مصر ِ دل عزیز است

در شور بوم ِ کنعان ، سروی که پا گرفته

در قتل ما معلم ! بوسد رقیب ، لعلش

ما کُشتۀ بلاییم ، او خونبها گرفته !

   از : محمد علی معلم


نهانخانه دل
ساعت ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: طبیب اصفهانی ، نهانخانه دل ، شاه و گدا ، خار دل

غمت در نهانخانۀ دل نشیند

به نازی که لیلی به محمل نشیند

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی

ز بامی که برخاست ، مشکل نشیند

خَلَد گر به پا خاری ، آسان در آید

چه سازم به خاری که در دل نشیند؟

به دنبال محمل چنان زار گریم

که از گریه ام ناقه در گِل نشیند

بنازم به بزم محبت که آنجا

گدایی به شاهی ، مقابل نشیند

   از : طبیب اصفهانی


مهتاب شبانگاه
ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی ، م سرشک ، مهتاب شبانگاه ، غنچه پاییز

دارم سخنی با تو ، گفتن نتوانم

وین درد نهانسوز ، نهفتن نتوانم

تو گرم ِ سخن گفتن و از جام نگاهت

من مست چنانم که شنفتن نتوانم

شادم به خیال تو ، چو مهتاب شبانگاه

گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم

چون پرتو ماه آیم و چون سایۀ دیوار

گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم

دور از تو من ِ سوخته در دامن شبها

چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم

فریاد ز بی مهریت ای گل که در این باغ

چون غنچۀ پاییز ، شکفتن نتوانم

دارم سخنی با تو ، گفتن نتوانم

وین درد نهانسوز ، نهفتن نتوانم

   از : دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی ( م . سرشک)


آوای میخانه
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: عراقی ، خرابات ، میخانه ، غزل

در کوی خرابات کسی را که نیاز است

هشیاری و مستیش همه عین نماز است

آنجا نپذیرند صلاح و ورع ای دوست

آنچ از تو پذیرند در این کوی ، نیاز است

اسرار خرابات بجز مست نداند

هشیار چه داند که در این کوی چه راز است

تا مستی رندان خرابات بدیدم

دیدم به حقیقت که جز این کار مَجاز است

خواهی که درون حرم عشق خرامی ؟

در میکده بنشین که ره کعبه دراز است !

از میکده ها نالۀ جانسوز بر آمد

در زمزمۀ عشق ندانم که چه ساز است

چون بر در میخانه مرا بار ندادند

رفتم به در صومعه ، دیدم که فراز است

آواز ز میخانه در آمد که عراقی !

در باز تو خود را که در میکده باز است

   از : عراقی


دوست داشتن
ساعت ۱٠:۳٦ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، دوست داشتن ، عشق ، تنهایی

می گویم : دوست داشتن . و مقصودم عشق و ارادت و ایمان دو روح آشنای خویشاوند است . دو "انسان" ی که جز آن خمیرۀ صمیمی و ناب و منزّهی که " من ِ انسانی ِ خالص" ِ هر کسی را می سازد ، هیچ مصلحتی و ضرورتی آنان را به یکدیگر نمی پیوندد ؛ پیوندی که نه طبیعت ، نه خلقت ، بلکه تنهایی میان دو تنهای خویشاوند بسته است .

   از : دکتر علی شریعتی ، کویر ، مقالۀ "در باغ آبسرواتوار" ، صفحه ٢٩۶.


نشانه
ساعت ٦:٥٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: نشانه ، عقل ، تنهایی

الصّبر ُ علی الوحد‌ة علامة قوة العقل

پایداری بر تنهایی ، نشانه توانمندی عقل است . 

 

  از :معصوم "ع"


اراده ، قدرت است
ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: اراده ، پرواز ، کاهلی ، گام نهادن

نه ، طبیعتا باید پرواز کنیم . همان طور که زمانی چنین می کردیم . این کار از عادتی که می باید به آن بازگردیم بیش نیست . شاید تنها از کاهلی است که عادت به پرواز و توجه به آن را از دست داده ایم .

... اگر گوش به زنگ نباشیم بزودی نیز فراموش خواهیم کرد که چگونه گام بر داریم . تمامی نیروهایمان را داریم از دست می دهیم . در جاده ها چه به دست آورده ایم ؟ هیچ ، جز اتومبیلها.

پیاده روندگان نادرند . آن تعداد اندکی هم که باقی می مانند مایه خفتند ، از مدتها پیش می باید ناپدید شده باشند . اما می خواهم مردی باشم که به روی جاده ها قدم می زند و در هوا گام بر می دارد ...

... اوه بله ، می توانم ، هیچ کاری از این آسانتر نیست . تنها باید اراده داشت ؛ اراده قدرت است .

 

 

   از : ؟


ابزار ریاست
ساعت ٦:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: حکمت ، ابزار ریاست ، سعه صدر ، امام علی بن ابی طالب

هر که [ به ریاست ‍] دست یافت خود رای می شود و هر که خود رایی نمود تباه گشت . ابزار ریاست و سروری ، فراخی ِ سینه است .

 

   از : امام علی بن ابی طالب "ع"


خاموشی
ساعت ٦:٤۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: بایزید بسطامی ، خاموشی ، بی سخن ، چراغ

روشنتر از خاموشی چراغی ندیدم

 و سخن به از بی سخن نشنیدم .

   از : سلطان العارفین بایزید بسطامی


اندوه
ساعت ٦:٤٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: کشف الاسرار ، اندوه ، نزدیکی به خدا ، وصال

هر که به خدا نزدیکتر ،

و به دوستی او سزاوارتر ،

و به وصال او شایسته تر،

                                   اندوه او بیشتر .

   از تفسیر ادبی و عرفانی کشف الاسرار - جلد اول - صفحه 63.


مراتب
ساعت ٦:۳۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: پیر هرات ، خواجه عبدالله انصاری ، مراتب عرفان ، بینش

مخلص ، همه از او بیند

عارف ، همه به او بیند

موّحد ، همه او بیند .

   از سخنان پیر هرات


چرا عمو نوروز بیدارش نکرد ؟
ساعت ٦:۱٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: عمو نوروز ، داستان ، نامه عاشقانه ، انتظار

این را به مناسبت اینکه مایه هایی از عید نوروز دارد صرفا پاکنویس می کنم ...

یادداشتی در روز تولد حضرت علی "ع"

عیدتان مبارک .

شده ام عین پیرزنها ، همان پیرزنی که هر سال به انتظار عمو نوروز سر سفره هفت سین می نشیند ، قبل از عید لباسهای نویش را می پوشد ، خانه اش را تمیز و مرتب می کند ، سماور را روشن می کند ، سفره هفت سین را می چیند ، قلیان هم حتی برای عمو نوروز چاق می کند و آخرینش ...

یک گل برای زیباتر شدن به گوشه چارقدش می نشاند ، اما انتظار ... انتظار ... باز هم انتظار

- حتما سرما در راه بوده است

- حتما عمو نوروز کارهای مهمتری برایش پیش آمده است

- حتما آهسته می تازد تا اسبش بنفشه ها را زیر پا نگذارد

... چون که دیر کرده است .

باز صبر ، صبر ، صبر

تا آنجا که دیگر طاقتش طاق می شود ، نه ، نه ، نمی توانم این را بگویم ، در انتظار چشمانش ناگهان بر هم می رود ، می خوابد ، نه خواب او را می برد ...

مدتی بعد ، عمو نوروز از راه می رسد ،     صدا می زند پیرزن را ...

آنقدر پشت در می ماند تا جواب بشنود ، اما صدایی از پیرزن بر نمی خیزد ، عمو نوروز در را باز می کند ، بوی خوش تمیزی خانه و زیبایی سفره ، را می بیند ،

پیرزن در خواب است ، او تر و تمیز و شسته و رُفته است ، لپهایش گل انداخته ، چقدر دوست داشتنی است ، گل چارقدش را می بیند ، گل را بر می دارد یا نه ، شاید ، چقدر او را دوست دارد ، چقدر سرما و گرما را طی کرده و چقدر راه رفته تا به خانه او رسیده ، همینقدر و همین اندازه که پیرزن در خانه نشسته و منتظر آمدن او بوده است .

پیدایش کند یا نه ؟    - بگذار بخوابد ، آنقدر پیرزن خسته را دوست دارد که دلش نمی آید بیدارش کند .

مدتی می نشیند ، پکی به قلیان می زند و به انتظار ، اما پیرزن بیدار نمی شود .

... دیگر وقت تمام شده است . باید گذاشت و رفت ، برای دیدار وقت کمی باقی مانده است ، ای کاش می شد بود و ماند و نرفت ، اما او ناچار است ، باید برود ...

گلی را که به همراه خود آورده را لا به لای موهای پیرزن می گذارد ، نه شاید هم روی آب ماهی می اندازد ، نه گمانم که بر جای آن گلی که پیرزن به چارقدش زده بود می گذارد و می دوزد و گل چارقد پیرزن را می برد ، بله همین کار را می کند .

عمو نوروز می رود ... می رود ، و چه تلخ و سخت می رود ، ماهی تنگ بلور فقط سختی رفتن عمو نوروز را می بیند و در تنگ بلورین خود اشک می ریزد .

پیرزن هم خواب عمو نوروز را می بیند ،  و او را صدا می زند . آهای پیرزن ... پیرزن بیدار شو ( او را تکان می دهد )،

شاید اگر زود بجنبی او را پشت در خانه ببینی

شاید اگر زودتر بجنبی او را در پیچ کوچه بیابی

شاید اگر زودتر بجنبی او را درست پشت دروازه شهر بیابی

نه نه ، دیگر بیدار نشو ، که غمگینتر خواهی شد ... سخت است اگر بفهمی که چه شده

و بالاخره پیرزن بیدار شد ، غمگین شد و حسرت خورد ،

و من اینجا نشسته ام و غمگین هستم ،

باید عمو نوروز او را بیدار می کرد ... چرا این کار را نکرد ؟

باید او نیز نمی خوابید ، چرا این کار را کرد ؟

نه نه ، من نباید این گونه بگویم ، آدمیان را با سرنوشت هجران سرشته اند ،

مگر تبعیدی می تواند در زندان بخندد...


راز تک درخت
ساعت ٦:۱۳ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: تک درخت ، نصیحت ، نکته ، دوست

ما خودمان را غرق در امواج الهی نمی کنیم !!!

" و مگذار غیر دوست در اندرون تو و در آنچه در تو می گذرد راه یابد . بگذار که غصه ها همان طور که هستند در بستر خاکی زمین دفن شوند ، نگفتن آن خیلی بهتر است اینها را مگو مگر به دوست ، دوستی که همیشه دوستش داری نظیر همین تک درخت ، که با یک نگاه همه چیزش را خواندم ."

"لطفا به عنوان حق دعا نویسی باطل سحر نویسان بند ١ و ٢ و ۴ را توضیح دهید."


عشق و حافظ
ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: حافظ ، نامه عاشقانه ، ادعا ، دوستی

ما ضعیفان تسلیم شده در برابر نان زندگی هستیم ، همه مان ، بدون استثنا ، مجیز می گوییم و می خوانیم که بجز ابروی توام نیست محراب .

هر چیزی در یک آن دل ما را صید می کند و نجوا می کنیم که چه خوش صید دلم کردی ... که کس آهوی وحشی را از این خوشتر نمی گیرد، !

اگر به سفر می روید ، خواهشمندم حافظتان را کنار بگذارید ، حافظی که نتوانست آن یگانه یار را برایتان از دستبرد وجود دیگری و حضور دیگری نگاه دارد چه به درد می خورد ، حافظی که نتوانست آن دیگری را از دستبرد آن دیگر مصون بدارد چه حافظی است ، غزلیاتی که نمی تواند استاده چون شمع سوزان و گدازان شما را تا صبح به نیستی بکشاند تا پریچهره ای بکشدتان ، چه به درد می خورد ، مسخره است حافظ کنار اتاق فاکس و خبر ، مسخره است حافظی که کنار آن اضافه کار و قهقهه تمسخر آمیز و خم شدنها و ... باشد ، شما یک حافظ معمولی می خواهید یک پیام آور و شعار ده معمولی در محبت ، چه زجری می کشد این کتاب در دست شما ،

اگر به سفر می روید ، بدانید که به دنیای واقعیت زندگی می روید و حافظ را در این بازیهای واقعی جایی نیست ، حافظ را تا سر حد معمولی بودن تنزل ندهید ، این همه بلندی را ،

برادر ، شما به شهری بروید که قله داشته باشد ، بزودی زود وجود خود را سرشار از قله ها کنید ، بلند و مصمم ، من از دیدن دشتهایی که بساط پای هر کسی بر آن راه باز می کند دلم می گیرد ، می شود پارک سیزده بدر ، همه از آن سر در می آورند ،           برادر ، قله نبودید ، و گرنه قله ای دیگر ، براحتی سر به فلک کشیده و مغرور شما را در می یافت ، و شما نیز ...

زمانه را چه شده است که اینک لیلایان و مجانین ( اگر چنین باشیم ) در اندیشه رزق و روزی خود ، ترک مکان می کنند و شعار می دهند که قرب و بعد در کار نیست !

می دانید !! ما اینک در خم اولین کوچه یکدلی مانده ایم ،

و اینک - اگر چه نمی خواهم - اما پرده های اسرار آمیز و سر به مهر درون را باید برای یکبار هم که شده کنار گذاشت و دست به کتاب حافظ عزیز برد ...

هر چند که هجران ثمر وصل بر آرد

دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی

آمرزش نقد است کسی را که در اینجا

یاری است چو حوری و سرایی چو بهشتی

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد

چون بالش زر نیست بسازیم به خشتی

... تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا

حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی

... از دست چرا هِشت سر زلف تو حافظ

تقدیر چنین بود چه کردی که نهشتی

از این متعجبم که عاقلانه ترین کارها را به نام محبت و دوستی عجین می کنیم ، گویی سر خود را کلاه می گذاریم ، و همراهش چند اصطلاح زیبای قرن تسلط عشق و دوستی حقیقی .

ما هیچ کدام دوست نیستیم و ادعای دوستی می کنیم ، هیچ کدام عاشق نیستیم و ادایش را در می آوریم ، با کلماتی که مخصوص مخلصان عاشق است

ما آدمهای معمولی هستیم و مدام با کتاب حافظ ، روزگار می گذرانیم ، فریبکاریم نه محب !


12 عبارت از تورات به انتخاب امام علی "ع"
ساعت ۸:۳٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: امام علی ، تورات ، رزق ، نصیحت

امام علی "ع" فرمود : از کتاب آسمانی تورات ، ١٢ عبارت را انتخاب کرده ام و روزی سه بار به آن نظر می کنم و آن کلمات چنین است :

١- از سلطنت من ، همیشه بترس .

٢- از فوت شدن رزق ، هرگز نترس .

٣- با احدی - مگر با من - اُنس مگیر .

۴- به حق خودم سوگند ، تو را دوست دارم ، تو هم مرا دوست داشته باش .

۵- از غضب من ایمن مباش .

۶- همه چیز را برای تو ، و تو را برای خودم خلق کردم ؛ از من مگریز .

٧- تو را از نطفۀ گندیده ای آفریدم و از آن عاجز نبودم ، پس چگونه از [ تامین ] رزق تو عاجز باشم ؟!

٨- با من به خاطر نفس خبیث دشمنی می کنی ، چرا به خاطر من با نفس و خواهش دلت دشمنی نمی کنی ؟

٩- تو واجبات مرا به جای آور ، من رزق تو را می رسانم ، [ با این حال ]‌ اگر در ادای واجبات من تخلف کنی ، من در رساندن رزق تو تخلف نمی کنم .

١٠ - هر کسی تو را برای خودش می خواهد ، اما من تو را برای خودت می خواهم که رستگار شوی .

١١- تو رزق فردایت را امروز نخواه ، چنانچه من عمل فردایت را امروز نمی خواهم !

١٢- اگر به قسمت من راضی شدی آسوده و راحتی ، و اگر راضی نشدی پیوسته در دنیا ، حیران و سرگردانی و به آرزوهای خود نمی رسی مگر به آنچه قسمت توست و در نتیجه ، در نزد من مذمومی .


نصیحتی از شهید مدرس
ساعت ۸:٢٧ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: آیت الله سید حسن مدرس ، نصیحت ، میرزا حسین مدرس ، کتاب

 

لکن شما دانسته باشید کتاب جمع نمودن ، غیر ِ علم فرا گرفتن است . شما تحصیل کنید ، کتاب خودش پیدا می شود .

آب کم جو ، تشنگی آور به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست

 

 

   از نامه آیت الله سید حسن مدرس به همشیره زاده اش مرحوم  میرزا حسین مدرس که متذکر می شوند درس بخواند ، توکل به خدا کند و سعی کند عملی نماید که مورد محبت خدا واقع شود نه بندۀ خدا .


چرا شیعه هیچ گاه به یاس فلسفی دچار نمی شود ؟
ساعت ۸:٠۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۸ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: دکتر علی شریعتی ، میعاد با ابراهیم ، امامت ، یاس فلسفی

شیعه در تاریخ هیچ وقت پیروز نشده ، هیچ وقت هم مایوس نشده و این فقط مال شیعه است . در تاریخ ، اقلیتها همیشه دو سرنوشت داشتند : یا پیروز شدند در تاریخ ( چند قیام کردند و بالاخره پیروز شدند) و یا اینکه چندین قیام کردند و در همه شکست خوردند و نابود شدند . شیعه است که در دوره ای هزار سال بیشتر ، همواره قیام می کند و همواره در ابعاد گوناگون ، مبارزۀ اجتماعی و فکری و سیاسی و نظامی مبارزه می کند و همه جا شکست می خورد و همه جا هم ایمان و امیدش را و بسیج بودنش را و منتظر و معتقد بودنش را [ از دست نمی دهد ] . "منتظر بودن" یعنی آمادگی داشتن را از دست نداده ، هیچ وقت به یاس فلسفی و یاس سیاسی و ... دچار نشده و هیچ وقت از رسالت خودش که ادامه راه پیغمبر اسلام در مسیر حقیقی اش است ، مایوس نشده ؛ چرا ؟ [ چون ]  او اعتقاد به اصل امامت را ، راه اساسی خودش را - با این اعتقاد - حفظ کرده و معلوم کرده و هدفش همیشه جلوی چشمش بوده - علی رغم همۀ دستگاههای تبلیغاتی که وابسته به خلافت بودند .

                

اصل انتظار به اینکه انقلاب اساسی و گسترندۀ عدالت در تاریخ ، دنبالۀ همین امامت است و این امامت منتهی به یک انقلاب جهانی می شود که در آن انقلاب جهانی ، پیروزی مال عدل و مال حق است ( یعنی اصل انتظار علی رغم همۀ شکستهایی که خورده و قدرتهای مسلطی که دشمنها داشتند ، او را همیشه امیدوار می داشته و او را معتقد به پیروزی حق و حقیقت و خودش می کرده ) ، باعث این می شده که بدون اینکه هیچ امیدی ظاهرا به پیروزی قطعی بر عوامل ظلم و جور که در تاریخ نیرومند بودند داشته باشد ، همواره معتقد و منتظر ، یعنی آماده بماند .

...

امام حسین می خواهد نشان دهد که در عین حال که کعبه محور همۀ ادیان بحق و یادبود آغاز و انجام این نهضت بزرگ و سنگ زیرین بنای اسلام است ، گرچه مجموعۀ این اعمال ، یادآور مجموعۀ اعمال ابراهیم و هاجر و اسماعیل است ، اما مجموعۀ این اعمال و این وظیفه و رسالت ، اگر در جامعه ای انجام شود که جهت نداشته باشد و به وسیلۀ کسانی انجام شود که رمز و مقصود و معنای حقیقی این اعمال را درک نمی کنند ، فاقد ارزش است ، و برای همین هم هست که تا چنین شرایطی است من به این اعمال ادامه نمی دهم ، که وظیفۀ فوری تر و حیاتی تر دارم ؛ وظیفه ای که حتی برای انجام اعمال حج ، سه روز به تاخیر نمی توانم انداخت . چرا ؟

این اعتقاد شیعه چقدر پر معنی است - نه تنها در اسلام ، [ بلکه ] در علم ، در علم جامعه شناسی ، علم اجتماع ! - که در جامعه ای اگر امامت ، درست نباشد ، همۀ اعمال ، نادرست است . "امامت" ملاک قبول همۀ عبادات است . چقدر علمی است این حرف ! چرا ؟ برای اینکه اگر جامعه ، رهبری درست نداشته باشد ، اگر جامعه به راه خودش نرود و دور هم نشسته باشد ، همۀ اعمالش بی ثمر است . نه تنها بی ثمر است ، بلکه به زیان ِ خود ِ عبادت و انسان و دین است .

 

   از : دکتر علی شریعتی ، مجموعه آثار ، جلد 29 : میعاد با ابراهیم ، صفحات : ( بخش اول : 339 و 340 - بخش دوم : 89 و 90).


بوی پیراهن
ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٧ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: قیصر امین پور ، ترانه ، آلبوم نیلوفرانه یک ، سرگردانی

صحرا صحرا دویده ام سرگردان از پی تو

دریا دریا گذشته ام ، در طوفان از پی تو

دست از دنیا کشیده ام ، بی سامان از پی تو

از من ، از ما ، رهیده ام ، دست افشان از پی تو

*

گیسوی تو دام بلا ، ابروی تو تیغ فنا

                                        در دست لوای دل

روی تو بهشت برین ، موی تو بنفشه قرین

                                        زنجیر ِ پای دل

*

دنیا ! دنیا ! گشته ام به بوی تو

پنهان پیدا ، گرم گفت و گوی تو

هر سو ، هر جا ، روی من به سوی تو

دردا ! دردا ! کی رسم به کوی تو ؟

*

دستم بر دامن تو ، بوی پیراهن تو

                                      سوی چشم عاشقان

یاس و سوسن شکفد ، دامن دامن شکفد

                                      با یادت ز بام جان

*

دیگر افتاده ام از پا - در این صحرا

در راهم صخره و خارا ، خارا خارا

چون کشتی در دل طوفان ، یارا ! یارا !

دریا و ای ساحل دریا ، ما را  ما را

*

شب و سحر ، به نام تو ، ترانه می خوانند

به شوق یک سلام تو ، همیشه می مانند

*

صحرا صحرا دویده ام ، سرگردان از پی تو

دریا دریا گذشته ام ، در طوفان از پی تو

دست از دنیا کشیده ام ، بی سامان از پی تو

از من ، از ما ، رهیده ام ، دست افشان از پی تو

                                                        یارا ، یارااااااااااا

       از : قیصر امین پور - آلبوم "نیلوفرانه یک "


توبه
ساعت ۸:٥٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: تذکره الاولیا’ ، فرید الدین عطار نیشابوری ، بایزید بسطامی ، رعنایی

نقل است که از بایزید پرسیدند که : پیر تو که بود ؟ گفت : پیرزنی ؛ یک روز در غلبات شوق و توحید بودم ، چنان که مویی را گُنج نبود  . به صحرا رفتم ، بی خود . پیرزنی با انبانی آرد برسید . مرا گفت : این انبان مرا برگیر . - و من چنان بودم که خود نمی توانستم بُرد -. شیری را اشارت کردم ، بیامد . انبان بر پشت او نهادم و پیرزن را گفتم : اگر به شهر روی ،  گویی که را دیدم ؟ - که نخواستم که داند که من کی ام -. گفت : ظالمی رعنا را دیدم . پس گفتم : هان چه گویی ؟ پیرزن گفت : هان ! این شیر ، مکلف است یا نه ؟ گفتم : نه ! گفت : تو آن را که خدای - عز و جل - تکلیف نکرده است ، تکلیف کردی ، ظلم نباشد ؟ گفتم : باشد  . - و با این همه می خواهی که اهل شهر بدانند که او تو را مطیع است و تو صاحب کراماتی ! این نه رعنایی بود ؟ گفتم : بلی .

توبه کردم و از اعلا به اسفل آمدم .

این سخن ِ پیر من بود .

   از : تذکره الاولیاء - فرید الدین عطار نیشابوری


اسفندیار
ساعت ٥:۳۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محمد کاظم کاظمی ، چشم اسفندیار ، نمُرده ها ، شعر

گفت‌: می‌دوزَدَش به تیرِ دوسر، چشم اسفندیار اگر باشد

گفتم‌: آری‌، چنین تواندکرد، رستم نامدار اگر باشد

خانه‌درخانه سر زدیم از یأس‌، کوچه‌درکوچه جست‌وجو کردیم

مردِ شیرافکنی که یافت نشد، کودک‌ِ شیرخوار اگر باشد

 

هر که این جا به تخت و بخت رسید، شهرِ مرگ‌آزموده را بلعید

 

دهن آدم اینچنین که نبود، دهن سوسمار اگر باشد

 

این درختان اگر تبر نخورند، باغ اگر سهم‌ِ خوک‌ها نشود

 

پشت‌ِ این برف‌های‌ِ سرتاسر ، خبری از بهار اگر باشد

 

می‌توان گفت‌: هست فردایی‌، و برای نَمُرده‌ها جایی‌

 

سوی این قوم‌ِ رانده از همه‌جا ، نظر کردگار اگر باشد

 

می‌توان گفت‌ : سالهای پسین ناکسان را درافکنند ز ِ زین‌

 

باز در دست وارثان زمین ، قبضۀ  ذوالفقار اگر باشد

 

 

شهریور 1376

 

 

   از : محمد کاظم کاظمی


آینگی
ساعت ٥:٠٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: محمد کاظم کاظمی ، آینگی ، شاعر توس

گفتید نبی دیدم و نمرود نوشتم‌
گُل یافتم و زخم‌ِ نمکسود نوشتم‌


گفتید که شیران شب‌ِ آتش و خون را
دربان‌ِ درِ دوزخ موعود نوشتم‌


مردم‌! چه کنم‌؟ آینگی سیرت من بود
ناچار بر آن صورت‌ِ موجود نوشتم‌


گُل چیدم اگر، مثنوی عطر سرودم‌
گِل خوردم اگر، بیت‌ِ گِل‌آلود نوشتم‌


چون شاعر توس از پی خیری اگر امروز
بیتی دو سه در مدحت محمود نوشتم‌

 
فردا که درختان جفا ریشه دواندند
هر چیز که مستوجب آن بود نوشتم‌


من سوختۀ آتش هفتاد تنورم‌
کافر مشماریدم اگر دود نوشتم‌


مهر ١٣٧۵

   از : محمد کاظم کاظمی


توصیف
ساعت ٤:٥۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی ، عیار ، وصف

در وصف نیاید که چه شیرین دهن است آن

این است که دور از لب و دندان من است آن

عارض نتوان گفت ؛ که دور قمر است این

بالا نتوان خواند ؛ که سرو چمن است آن

هرگز نبود جسم بدین حسن و لطافت

گویی همه روح است که در پیرهن است آن

خال است بر آن صفحه سیمین بنا گوش

یا نقطه ای از غالیه بر یاسمن است آن ؟

گفتم که دل از چنبر زلفت برهانم

ترسم نرهانم که شکن بر شکن است آن

گر خسته دلی نعره زند بر سر کویی

عیبش نتوان گفت که بی خویشتن است آن

سعدی سر سودای تو دارد نه سر خویش

هر جامه که عیار بپوشد ، کفن است آن

   از : شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی - دیوان غزلیات


به رقص آ
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: جلال الدین محمد مولوی ، دیوان شمس تبریزی ، رقص

آمد بهار جان ها ، ای شاخ تر ! به رقص آ

چون یوسف اندر آمد ، مصر و شکر به رقص آ

ای شاه عشق پرور ! مانند شیر مادر

ای شیر جوش در رو ، جان ِ پدر به رقص آ

چوگان ِ زلف دیدی ، چون گوی در رسیدی

از پا و سر بریدی ، بی پا و سر به رقص آ

تیغی به دست خونی ، آمد مرا که : چونی ؟

گفتم : بیا ! که خیر است ؛ گفتا : نه ، شر . به رقص آ

از عشق تاجداران ، در چرخ او چو باران

آنجا قبا چه باشد ، ای خوش کمر به رقص آ

ای مست ِ هست گشته ! بر تو فنا نبشته

رقعۀ فنا رسیده ، بهر سفر به رقص آ

در دست جام ِ باده ، آمد بُتَم پیاده

گر نیستی تو ماده ، زان شاه ِ نر ، به رقص آ

پایان ِ جنگ آمد ، آواز ِ چنگ آمد

یوسف ز چاه آمد ، ای بی هنر ، به رقص آ

تا چند وعده باشد ؟ وین سر به سجده باشد ؟

هجرم ببرده باشد ؟ دنگ و اثر به رقص آ

کی باشد آن زمانی ، گوید مرا فلانی

کای بی خبر فنا شو ! ای با خبر به رقص آ

طاووس ِ ما در آید ، وان رنگها بر آید

با مرغ ِ جان سُراید : بی بال و پر به رقص آ

کور و کران ِ عالم ، دید از مسیح مرهم

گفته مسیح ِ مریم ، کای کور و کر به رقص آ

مخدوم شمس دین است ، تبریز رشک چین است

اندر بهار ِ حُسنش ، شاخ و شجر ! به رقص آ

   از : جلال الدین محمد مولوی - دیوان شمس تبریزی


موج
ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: جلال الدین محمد مولوی ، دیوان شمس تبریزی ، مرغان ، سیل

ای عاشقان ! ای عاشقان ! امروز ماییم و شما

افتاده در غرقابه ای ، تا خود که داند آ  شنا

گر سیل عالم پر شود ، هر موج چون اُشتر شود

مرغان آبی را چه غم ، تا غم خورد مرغ ِ هوا

ما رخ ز شکر افروخته ، با موج و بحر آموخته

زانسان که ماهی را بود ، دریا و طوفان جان فزا

ای شیخ ! ما را فوطه ده ، وی آب  ما را غوطه ده

ای موسی عمران بیا ! بر آب دریا زن عصا

این باده اندر هر سَری ، سودای دیگر می پزد

سودای آن ساقی مرا ، باقی همه آن ِ شما

دیروز مستان را به رَه ، بربود آن ساقی کُلَه

امروز می در می دهد ، تا بر کَنَد از ما قبا

ای رشک ِ ماه و مشتری ! با ما و پنهان چون پری

خوش خوش کشانم می بری ، آخر نگویی تا کجا ؟

هر جا روی تو با منی ، ای هر دو چشم و روشنی

خواهی سوی مستیم کش ، خواهی ببر سوی فنا

عالَم چو کوه ِ طور دان ، ما همچو موسی طالبان

هر دم تجلی می رسد ، بر می شکافد کوه را

یک پاره اخضر می شود ، یک پاره عبهر می شود

یک پاره گوهر می شود ، یک پاره لعل و کهربا

ای طالب دیدار او ، بنگر در این کُهسار ، او

ای کوه ! چون می خورده ای ، ما مست گشتیم از صَدا

ای باغبان ! ای باغبان ! در ما چه پیچیده ای ؟

گَر بُرده ایم انگور تو ، تو برده ای انبان ما !

 

   از : جلال الدین محمد مولوی - دیوان شمس تبریزی


سوخته
ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: امیری فیروزکوهی ، سوخته دلی ، زوال

از آن چو شمع سحر ، در زوال خویشتنم

که هم وِبال کسان ، هم وِبال خویشتنم

ز دست غیر چه جای شکایت است مرا

که همچو سایه خود ، پایمال خویشتنم

ز سال و ماه عزیزان ، خبر چه می پرسی ؟

مرا که بی خبر از ماه و سال خویشتنم

چنان گداخت خیالم که غیر اشکی چند

نماند فرق دگر با خیال خویشتنم

بدین فسردگی آغوش ِ گرم ِ گُل چه کنم ؟

برون مباد سر از زیر بال خویشتنم

کمال ِ نقص ِ من این بس که همچو آتش ِ تیز

همیشه در پی نقص ِ کمال ِ خویشتنم

"امیر" ! سوختم از بهر دیگران و نسوخت

چو شمع سوخته جان ، دل به حال خویشتنم

 

   از : مرحوم استاد امیری فیروزکوهی


شرط مهربانی
ساعت ٦:٠۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ آذر ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: خواجوی کرمانی ، شرط مهربانی ، نقاب آسمانی ، راز

ز تو با تو راز گویم ، به زبان بی زبانی

به تو از تو راه جویم ، به نشان بی نشانی

چه شَوی ز دیده پنهان ؟ که چو روز می نماید

رخ همچو آفتابت ، ز نقاب آسمانی

تو چه معنی لطیفی ، که مجرد از دلیلی

تو چه آیت شریفی ، که منزه از بیانی

ز تو دیده چون بدوزم ؟ که تویی چراغ دیده

ز تو کی کناره گیرم ؟ که تو در میان جانی

به جنایتم چه بینی ، به عنایتم نظر کن

که نگه کنند شاهان ، سوی بندگان جانی

دل دردمند خواجه ، به خدنگ غمزه خستن

نه طریق دوستان است ، نه شرط مهربانی

    از : خواجوی کرمانی