نکته دیگر اینکه، آنان [اهل بیت «ع»] در خلال دعاهای مذکور، نقطههای ضربه پذیر معنوی را به یاد ما میآورند و هشدار میدهند که «ممکن است از این نقاط ضربه بخورید و آسیب ببینید».
در همین دعای شریف ابوحمزه، در عبارتی میفرماید: «اللهُمّ خُصّنی بِخاصّةِ ذِکرِکَ وَ لا تَجعَل شَیئاً مِمّا اَتَقَرّبُ بِهِ فی آناءِ اللّیلِ وَ اَطرافِ النَّهارِ ریاءً وَ لا سُمعَةً و لا اَشَراً وَ لا بَطَراً»؛ « خداوندا ! کاری کن که کارهای انجام شده از طرف من، ریا و سُمعه نباشد. برای اینکه این و آن ببینند ، نباشد.برای اینکه دهن به دهن بگردد ، و مردم به هم بگویند خبر دارید فلان کس چه کار خوبی کرد و چه عبادات خوبی انجام داد، نباشد. از روی ناز و غرور، نباشد».
آخر بعضی مواقع انسان کارهایی را از روی ناز و غرور انجام میدهد و به خود میبالد و میگوید: « آری! ما بودیم که این کار را انجام دادیم». اینها نباشد.
اینها، آن نقاط ضربه پذیر است. انسان خیلی کارهای خوب انجام میدهد ؛ اما با اندکی ریا و سُمعه، آن کارها را « هَباءً مَنثوراً» میکند. دود میکتد و به هوا میفرستد. معصومین «علیهم السلام» توجه میدهند و میفرمایند: مواظب باشید که این طور نشود! «و اجعلنی لک من الخاشعین تا آخر.
از : آیت الله سید علی خامنهای، دعا، به کوشش علیرضا برازش، ( چاپ هشتم، تهران:دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی خامنهای، پاییز 1390)، صفحات 140 و 141.
